07-01-14

De allerlaatste! Van deze trip, alleszins...

Colonia was erg mooi, echt een koloniaans dorpje met smalle straatjes, overal kinderkopjes, oldtimers, nog een echte toegangspoort en zicht op Buenos Aires vanaf de waterkant, 50 meter verderop, aan de overkant van de Rio de la Plata! We wandelden er op 't gemakje wat rond, kwamen er Joris en Ineke weer tegen en gingen er nog een laatste keer picada eten (een soort van tapas, maar dan anders). Joris en Ineke gingen de dag erna op wijntour, zo'n twee en half uur verderop, maar omdat we de ferry naar Buenos Aires gereserveerd hadden, leek het ons helaas geen goed idee om mee te gaan... Wij gingen de volgende dag dan maar wat verderop naar een dorpje waar begin vorige eeuw een aantal dure projecten gebouwd werden, een basketbalveld met tribune voor 3000 mensen, een stieren ring voor 10000 mensen, ... en we hingen wat rond tussen de locals op het strand en aten nog op een terrasje voordat het tijd was voor onze ferry! Gloednieuwe terminal, super georganiseerde checkin en douane, er lagen mega grote en fancy schepen en wij zaten op een klein bootje... Maar, we leken wel over het water te vliegen! En de skyline van Buenos Aires die steeds dichterbij kwam mocht er echt wel zijn!! 

Voor onze laatste nacht in Buenos Aires hadden we een iets beter/duurder hotel geboekt dan gewoonlijk gezien we daarna twee keer op een nachtvlucht moesten slapen. William had gekozen voor een hotel mét jacuzzi op het dak, maar helaas, die was vuil... Wel een comfortabel bed en grote eigen badkamer! 's Ochtends, voor 't ontbijt wilden we snel effe online inchecken voor onze vlucht toen we zagen dat deze maar liefst 12 uur vertraagd was tot de volgende ochtend! Hoofd koel houden, googlen waar het United kantoor is, oef gelukkig niet te ver! Onze laatste dag in Buenos Aires hebben we dus drie keer op en neer gewandeld naar dat kantoortje om een superslechte vlucht te krijgen: Buenos Aires - Houston - Washington DC - Amsterdam met 22uur wachten in Houston zonder hotel, want alles zit er vol door de storm in de VS, pfew! We gingen tussendoor nog wel eventjes naar Recoleta en ja hoor, daar kwamen we Joris en Ineke weer onverwacht tegen! 's Avonds checkten we dan maar weer in een nieuw hotel in, geregeld door United, mochten we blijven slapen in het NH hotel- tweede hotel met 3 sterren tijdens de hele trip! 

En vanochtend, na een extra nachtje, was het dan uiteindelijk toch tijd om naar de luchthaven te vertrekken... Hier toegekomen, ben ik nog maar eens naar het United kantoortje gegaan, waar ze totaal niet behulpzaam leken te zijn! No to Europe, everything is full, if you have reservations to go to the US, you go there! I checked yesterday, I have no access to the system now... Pffff, ik dus terug naar de rij en toen zei ze nog, ik heb je naam, als er nog iets voor je vrijkomt, dan hoor je het wel bij de check in. Tja, als mensen zoiets tegen me zeggen, dan weet ik wel dat ze me gewoon wegsturen... Totdat ik een uur later - vijf meter in de rij opgeschoven - opeens hoorde "Peeters!" en toen mochten we uit de rij en hadden ze twee plaatsen op de vlucht naar Parijs voor ons geregeld- jeej! Nu hebben we maar één nachtvlucht en is de aansluiting Parijs - Amsterdam superkort, op de heenweg waren we echt wel lang onderweg geweest, twee nachtvluchten van 10uur elk is eigenlijk te veel van het goede. En ik ben ook wel content dat we niet via de VS moeten, gezien de storm. Jammer wel voor William zijn iPad mini, dat gaat voor een andere keer zijn! Nadeel is wel dat we de hele dag hier op de luchthaven hebben doorgebracht, we waren hier al om 8u15, hebben niet van het uitgebreide ontbijtbuffet kunnen genieten omdat de bus ons té vroeg kwam oppikken, maar you can't have it all, I guess!

Als alles goed gaat de komende uren en we raken effectief morgen thuis, dan gaat dit mijn laatste blog zijn voor deze trip! Ik denk dat ik goed bij ben met het lezen van reacties en als ik het goed voorheb, heeft er niemand zin in ceviche... Tot snel alleszins!

20:28 Gepost door Tessa | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-01-14

Argentinië, Brazilië en Uruguay

Mijn excuses als ik jullie lang in spanning heb gehouden over hoe de Iguazu falls er in het echt uitzien, maar helaas, ik ben er al dagen over na aan het denken en heb besloten dat het toch niet evident is te beschrijven wat we daar allemaal gezien hebben! We hadden er hoge verwachtingen van, de hele trip door hebben we mensen tegengekomen die ons aanporden om ook naar het uiterste noorden te trekken voor deze spectaculaire belevenis. Mensen hadden het over helicoptertours, boottochten onder de falls, uitzichtpunten, ... Dit moesten we echt gezien hebben! Zo gezegd, zo gedaan. We kwamen 's avonds toe in de luchthaven en Joris en Ineke hadden een airport transfer geregeld, handig! In de auto had die vriendelijke meneer de chauffeur het over wat we allemaal moesten doen, zien, hoe we er moesten komen en dat hij ons ook kon brengen- uiteraard. En dus regelden we dat hij ons 's ochtends ook weer kwam ophalen om naar de falls te gaan. Dat was voordat de koffer openging en William dacht dat mijn tas eruit zou vallen, welteverstaan...

Anyway, na een nachtje in onze geaircode kamer- geen overbodige luxe daar- en met de picknicks in de tas, werden we opgehaald door onze goede vriend en trokken we naar de falls. Zoals te verwachten, had hij in het park nog andere goede vrienden en lootste hij ons rechtstreeks naar de Jungle tours om ons een boottocht of een grand adventure te verkopen. Wij konden echter niet meer langer wachten en trokken rechtstreeks naar de wandelpaden langs de falls. Aan de Argentijnse kant zijn er drie wandelcircuits, het upper circuit, waar we magnifieke vergezichten hadden van de falls en het lower circuit waar we tot aan de voet van enkele van de falls konden gaan. Het leek alsof er achter elke bocht een nieuwe foto te voorschijn kwam! En toen we dan bijna beneden waren, besloten William en ik om de boottocht onder de falls te doen, 't was echt superwarm, we konden heus wel wat afkoeling gebruiken! William had zijn onderwaterfototoestel mee, dus hup, wij de boot in! Eerst ging de boot langs verschillende kanten bij de watervallen "kijken" zodat iedereen voldoende foto's kon maken. We konden helaas wel niet te dicht bij de Garanta de Diablo (keel van de duivel) komen, want daar is het water veel te ruw, komt er echt te veel water naar beneden, maar we kwamen toch wat dichterbij verschillende watervallen dan op de walkways en toen moest iedereen zijn fototoestel veilig wegbergen, deden de gidsen een regenpak aan en was het tijd om nog wat dichterbij te komen! William maakte er een filmpje van, maar ik denk niet dat er behalve water en ons gegibber veel op staat! Op een gegeven moment zat er zoveel water in mijn ogen dat ik ze niet meer kon openhouden en moest ik mijn zonnebril vasthouden om hem niet te verliezen! Maar het was erg leuk en verfrissend, al was het water helemaal niet koud! Ik had wel 's ochtends een domme beslissing gemaakt door een wit t-shirt aan te doen... Toen het nat was kon er uiteraard door gekeken worden en de schouderriem van mijn tas gaf erop af, dat topje heb ik dus niet meer terug ingepakt... Na onze picknick with a view, namen we de parktrein naar de Garganta, waar het laatste wandelcircuit is. 't is best nog ver stappen om de rivier voor een groot stuk over te steken en je ziet overal brokstukken van een vorige brug liggen, maar er is veel volk en er zwemmen supergrote vissen, dus 't is wel relaxt en na een kilometertje boven het water, kom je bij de grootste waterval- oorverdovend, gigantische hoeveelheden water, supergrote regenbogen en ik wist echt niet waar eerst kijken! Als je komt aangewandeld, zie je het water zo rustig over de rand glijden, maar als je dan een beetje verder de brute kracht ziet waarmee het water naar beneden dendert, wow! Op de terugweg probeerden we allemaal nog een toucan te spotten, Joris en Ineke in een bootje, wij vanop het land, maar helaas, we hadden geen van allemaal geluk... Terug in ons hostel namen we een welverdiende duik in het zwembad! En 's avonds gingen we eten bij het drielandenpunt, over de rivier konden we langs de ene kant Paraguay zien en langs de andere kant Brazilië. Omdat we één dag aan de falls niet genoeg vonden, trokken we de volgende dag naar de Braziliaanse kant, waar het vooral erg druk was! Maar ook daar was een wandeling aangelegd met leuke viewpoints en daar konden we wat lager dan aan de Argentijnse kant erg dicht bij de Garganta komen- camera op tijd in de drybag steken was de boodschap! Ook erg leuk, je kon er dan nog een lift nemen om de Garganta vanaf twee verschillende niveaus te zien. Na onze picknick was het helaas tijd om weer terug de bus naar Argentinië te nemen, zonder een toucan gespot te hebben... 

En 's avonds, namen we de nachtbus, richting Uruguay, mijn paspoort begint erg vol te raken van deze trip! 't Zou onze laatste nachtbus zijn, de laatste lange afstand op deze trip en 't was er alleszins één to remember! 't Was superkoud in de bus, we stopten echt heel erg vaak, het eten was slecht en om twee uur 's nachts zijn we van de weg geraakt! We hebben er ongeveer een uur twintig centimeter diep in kleiachtig zand gestaan en konden niet meer voor- of achteruit! Great! UIteindelijk zijn we dan toch terug de weg op getrokken door een vrachtwagen, maar onze connectie naar Uruguay, die hadden we wel gemist in het grensstadje! Pfff! Uiteindelijk kwamen we pas na de middag aan in Salto en bleken onze bankkaarten het niet te doen... William kon gelukkig wel geld afhalen met zijn VISA kaart, maar ook mijn Matercard deed niets. 

Om onze gedachten te verzetten en ondanks de hittegolf, trokken we naar de thermen, in de veronderstelling dat er ook wel één bad met koud water zou zijn- niet dus! Ik lag er de hele middag in de schaduw, William probeerde er nog wel wat warme baden uit. 

Zondag trokken we naar Montevideo, voor een dagje maar, want rond oudjaar hadden we gereserveerd in een hostel in Punta Del Este. We verkenden toch al het oude stadscentrum van Montevideo, aten gnocchi zoals de locals de 29ste en probeerden wat verkoeling voor de hittegolf te zoeken...

's Anderendaags waren we blij naar Punta te trekken, langs de Atlantische oceaan zou het wel wat aangenamer zijn! Het was er supertoeristisch, maar wel op een aangename manier, er waren veel winkeltjes, leuke stranden, overal mensen, surfers, families, ... Mensen gaan overal naartoe met hun strandstoel, op oudejaarsavond gingen we naar het vuurwerk kijken vanaf de Rambla, jonge mensen zaten er gewoon op het strand of in het gras, oudere mensen haalden hun stoeltje uit de kofferbak en zetten het neer op de stoep naast de auto! En iedereen had schuimwijn bij! Wij gelukkig ook, helemaal uit Argentinië meegebracht, een rosada en een extra brut van Trapiche, een bodega die we in Mendoza bezocht hadden, mmm! Oh ja, en ik had een glittertopje gekocht in Cordoba! Na het vuurwerk waren er feestjes op straat, vanaf een tent of vanaf een restaurant speelde er een dj en dansten mensen op de straat, op de stoep, supergezellig! We aten er ook seafood, erg lekker! Maar helaas was het na drie dagen weer tijd om te vertrekken... Gelukkig onweerde en regende het die dag, anders hadden we het echt moeilijk gehad om onszelf naar het busstation te slepen, maar Montevideo wachtte op ons.

Ook in Montevideo was er onweer geweest en dus koelde het gelukkig wel een beetje af. Door de regen deden we het de eerste dag maar wat rustig aan, we gingen wat musea bekijken, dronken een koffietje, wandelden door wat galerijtjes met winkeltjes en aten 's avonds nog een lekkere sappige steak! En toen we gisteren opstonden, was de hemel weer felblauw en scheen de zon weer volop! Dus besloten we om wat uitzichtpunten te gaan verkennen, op een heuvel licht een fort op 132m, dus we namen de bus naar de wijk waar het fort gelegen is. Het was best wel een eindje in de bus en we raakten met verschillende mensen aan de praat, iedereen zei hoe mooi het wel niet was vanaf het fort en was behulpzaam met waar we moesten uitstappen en toen begonnen we dus aan onze wandeling naar boven. Toen we op een paar honderd meter van het fort waren, zagen we het uitzicht over de baai en gingen we al wat foto's nemen. Er kwamen twee jongens op een scootertje onze richting uit, ik dacht eerst dat ze een babbeltje met ons wilden doen, maar nee hoor, toen ze vlakbij ons waren, stapte er eentje af en bleek dat hij iets heel anders wilde- onze fototoestellen!! Honderd dingen gingen er door mijn hoofd, gaande van "Moet ik dat nu gewoon afgeven aan een jong gastje?" over "Wat?? Nee, dat moet een grap zijn!" tot "No way!" en toen nam mijn overlevingsinstinct het over en begon ik te roepen en te lopen richting een kerel die zijn hond uitliet. De jongste van de twee leek nog even op William af te willen komen, maar omdat de andere op de scooter bleef zitten, William groter was en ik achter hulp ging, droop hij het ook maar af! Achteraf bekeken vond ik het vooral vreemd... We stonden langs de rand van de weg en zij hadden een scootertje, ze hadden toch kunnen komen aanrijden, mijn handtas grijpen en wegwezen? In de plaats daarvan besloten ze "vriendelijk om ons fototoestel te vragen", wie geeft dat dan?? Aan twee snotjong die amper oud genoeg zijn om met zo'n scootertje te rijden? Toen we daarna bij het fort bovenkwamen, werd ons wel duidelijk gemaakt dat dit niet echt een veilige buurt was en dat we best alleen van in het fort foto's konden maken en beter niet alleen naar beneden wandelden, pffff! Enfin, we hadden nog alles, we namen op de terugweg voor de zekerheid maar een taxi naar de bushalte, maar ons humeur was er wel aan, die ochtend! De rest van de dag deden we het dan ook maar weer rustig aan, bezochten nog de mirador van Uruguays hoogste skyscraper (maar 106 meter, 26 verdiepingen...), het parlement en voor de rest hingen we nog wat rond. 

Vanochtend was het dan alweer tijd om onze bagage samen te rapen en n zitten we weer op de bus, richting Colonia deze keer, waar we morgen de ferry nemen naar Buenos Aires.

02:16 Gepost door Tessa in Trips | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-12-13

Prettige feestdagen!!

Wij zijn alweer, jullie raden het misschien al, op de luchthaven! Eventjes tijd dus om jullie te laten weten wat we de laatste tijd weer allemaal gedaan hebben. Maar eerst en vooral, prettige feestdagen en het allerbeste voor 2014!

Net nadat ik de vorige blog getypt had, kwamen we toe in Valparaiso, echt een leuke stad, aan de Pacific. Niet heel warm, doordat het vlakbij de oceaan was, maar achteraf gezien wel een verademing! Al helemaal omdat de stad gebouwd is op meer dan dertig heuvels! We wandelden dus enkele dagen op en neer. Op sommige plaatsen konden we wel een beetje valsspelen, ze hadden funiculars, korte kabelbanen die erg steil omhoog gingen, maar superveilig zagen die er niet uit en toen we hoorden dat een hele bekende, mooie funicular sinds enkele maanden niet meer werkte omdat de kabel doorgeknakt was, vond ik het al helemaal maar niets... Al het op en neer wandelen om de leuke buurten en mooie grafiti te zien, was dan weer wel goed voor de lijn en dat was er wel nodig ook, we deden er een avondje een Chileense kookworkshop, supertof, we gingen met z'n allen naar het marktje om groenten, vis en vlees te kopen en maakten een vijf gangen Chileense maaltijd klaar, inclusief Pisco Sour. Wie volgend jaar graag eens wil langskomen om ceviche te komen eten, we nemen vanaf nu reserveringen aan :-)

We maakten ook nog een dagtripje naar Vina del Mar, een strandstadje zonder heuvels, waar het absolute hoogtepunt het museum over Paaseiland was, we zijn dan weliswaar niet op het eiland geraakt, maar hebben toch een foto van een échte Maoi! Nee serieus, 't was best een interessant museum met heel veel uitleg over de fameuze beelden!

Na Valparaiso was het alweer tijd om de grens met Argentinië nogmaals te passeren- het wordt steeds moeilijker om in mijn paspoort de juiste In/Uit combinatie van stempels te vinden voor het immigratie personeel... We namen de bus naar Mendoza deze keer. Onderweg passeerden we de Aconcagua, de hoogste berg op het westelijk halfrond. Het leek supermooi weer, maar helaas, de berg lag toch in de wolken, de top konden we dus niet zien. Toegekomen in Mendoza was het vooral warm! Sindsdien is het niet meer onder de 30 graden geweest, zweten dus! Uiteraard regelden we voor de volgende dag een wijn tour, met een busje gingen we naar drie wijngaarden, waar we overal een rondleiding kregen én een proeverij- allemaal nog voor de lunch! De lunch was gelukkig dik in orde, een picada, soort van Argentijnse tapas, en daarna nog een empanada en rijst en pasta. Ën dessert! 's Avonds hebben we natuurlijk niet meer moeten eten... Maar we gingen nog wel naar een wijnbar :-) Samen met andere mensen die we op de tour hadden leren kennen, deden we nog een eigen wijn tasting, njam njam! De volgende dag besloten we dat we nog niet genoeg wijn gedronken hadden en maakten we een fietstocht langs enkele wijngaarden in Maipu, pfew, 't was wel echt heel heet! Maar de wijn was alweer lekker en we fietsten ook niet te ver, gelukkig. Om de dag met iets voedzamer dan wijn af te sluiten, was onze laatste proeverij bij een olijfgaard, waar ze olie, tapenades, maar ook likeur maakten, mmm! 

Met onze buikjes goed gevuld, was het tijd om naar Cordoba te vliegen om weer wat cultuur op te snuiven. 't is wel niet echt heel ver, maar het vliegtuig was maar 25 euro duurder dan de nachtbus, dus ja... De luxe toerist in mij wil ook wat :-) Cordoba was echt een leuke stad, veel pleintjes met toffe terrasjes, felkleurige kerstbomen en koloniale gebouwen. Ik scoorde er ook nog een glittertopje voor oudjaar, we hebben ondertussen een veel te duur hostel geboekt in Punta Del Este, dus ja, daar geldt echt wel dress to impress... 

We gingen ook nog de Sierras in, naar Alta Gracia, een bezoek brengen aan een Jesuit Mission (de kerk was helaas gesloten voor renovatie, maar we konden toch de rest van de missie bezoeken). En toen we toch daar waren, zijn we ook ineens langs het huis van Che Guevara gegaan, altijd interessant! Foto's uit zijn jeugd, zijn reizen, zijn moto stond er, ... Ja, wel tof! Een aanrader, voor wie eens in de buurt is.

Toen we na een paar dagen in Cordoba niets meer te doen hadden dan terrasjes, was het weer tijd om door te gaan en namen we de nachtbus naar Salta. Joris en Ineke, couchsurfers uit Antwerpen zouden al een dagje eerder toekomen en we hadden een kamer gereserveerd in hetzelfde hostel. 's Ochtends, na een aangename nacht in de bus -niet dus, ik ben de nachtbussen beu!- gingen we naar het Archeologisch museum. In 1999 zijn er op de top van een vulkaan in de provincie Salta 3 gemummificeerde lichamen van kinderen gevonden die aan de Inca god geofferd waren. Deze mummies worden nu onderzocht en bewaard in een mega gesophisticeerde ruimte van het museum en er wordt er ook steeds één tentoongesteld voor het publiek. Indrukwekkend om te zien hoe de kinderen door de eeuwen heen bewaard zijn gebleven. Ze werden niet gemummificeerd zoals de Egyptische mummies, maar doordat ze op bijna 6000 meter gestorven zijn en op een offerplek lagen met weinig zuurstof en zonder bacteriën, werden ze op natuurlijke wijze gemummificeerd. Ook alle waardevolle voorwerpen die samen met hen geofferd waren, werden tentoongesteld met superveel informatie over de Inca's. 's Middags deden we wat rustiger aan, we gingen uitgebreid lunchen met Joris en Ineke, regelden een huurauto voor de komende dagen, en 's avonds gingen we naar een Penia, een restaurant met live muziek en soms ook dans. 

De volgende ochtend trokken we eropuit met onze nieuwe huurauto, alweer een Chevrolet Classic. We reden richting Cachi, een bergdorpje op zo'n vier uur van Salta. In die vier uur zagen we het landschap herhaaldelijk veranderen, van een groene vallei, naar mooi begroeide bergen, naar een woestijn vol cactussen en daarna naar kale bergtoppen. Na een snelle -huhum- lunch in Cachi trokken we weer verder, richting Cafayate, het hart van de wijnstreek rond Salta. Door de lange lunch en het langzame tempo op de onverharde wegen wisten we wel dat we niet voor het donker in Cafayate zouden geraken, maar geen nood, er waren nog twee andere dorpjes onderweg! Bij het tweede dorpje hielden we het voor bekeken voor die dag, we zaten zo ongeveer middenin een Quebrada, een door erosie afgesleten landschap met allerlei kleuren en vormen! Het dorpje in kwestie had één guesthouse en één hotel met zwembad, helaas zat er geen water in, maar wij kozen toch voor het hotel, waar we onze auto veilig onder de carport konden parkeren en waar er twee kamers met dubbel bed waren. Nadat we ook nog een wandelingetje door het dorp gemaakt hadden, vonden we het tijd voor avondmaal en uiteraard gunden we de eigenaars van het hotel dat. De kaart moesten we vanbuiten leren, want die stond niet op papier, maar gelukkig waren er maar vier opties! Het eten was wel beter dan verwacht, dus ik had goede hoop op het ontbijt, dat dan weer wat karig was... 's ochtends trokken we door naar Cafayate en onderweg maakten we nog een fotostop en een William-heeft-buikijn-stop :-s en toen was het tijd om weer wijn te proeven! Bij de eerste bodega waar we stopten waren er helaas geen tours door renovaties, maar we het was er wel supermooi en we mochten buiten vrij rondlopen, dus dronken we er gewoon een glas wijn, Joris, Ineke en ik alleszins. Omdat William zich niet goed voelde, hadden we hem tot BOB gepromoveerd. Ik koos er voor een Torrontés, heel lekkere witte wijn, een druivensoort die vrijwel alleen in Noord Argentinië voorkomt. Na de lunch stopten we nog bij een wijngaard die helaas voor de feestdagen gesloten was en bij een andere waar ook geen tours waren, maar waar we wel hun museum mochten bekijken en we twee wijntjes mochten proeven. Terug richting Salta reden we via één van de mooiste routes van Argentinië, door de Quebrada de las Conchas, echt een superweids landschap dat helemaal geërodeerd was door weer en wind. Op verschillende plaatsen was de weg ook verzakt door erosie en moesten we een kleine detour maken, bij elke detour viel het op of dit al lang geleden gebeurd was of niet, eentje leek heel recent, de detour was niet geasfalteerd, er stond nog een buldozer en de verzakte weg lag er nog gedeeltelijk en werd enkel door hoopjes stenen afgesloten. We maakten er de verplichte fotostops, genoten ten volle van het landschap en keerden toen terug naar Salta voor kerstavond. Net zoals Sinterklaas ons eerder deze maand vergeten was, was er weer geen cadeautje, maar gelukkig wel een aperitiefje, Joris en Ineke hadden uit Bolivia nog rode wijn en Tuc koekjes meegebracht en daarna aten we op restaurant een lekkere steak, met nog meer rode wijn. Vandaag deden we het rustig aan, gingen op ons gemakje ontbijten en gezien alles in de stad dicht was, trokken we naar San Lorenzo, een deel- of buurgemeente, waar de locals op vrije dagen naartoe trekken om gezellig bij een riviertje rond te hangen, kinderen speelden er in het water, vrouwen stonden er rond de BBQ, mannen dronken er bier, ... en wij keken er onze ogen uit, echt grappig, zo'n drukte, in the middle of nowhere, bij een beekje van misschien twee meter breed en op sommige plaatsen 20 centimeter diep! Maar 't was er iets minder heet dan in de stad, leuk dus om een paar uur rond te hangen en van het dagelijks leven te proeven.

En nu? Op naar Iguazu, de meest indrukwekkende watervallen ter wereld! Jammer wel dat het donker is, ik had gehoopt de falls vanuit het vliegtuig(je) te kunnen zien en had natuurlijk een plaatsje aan het raam kunnen bemachtigen, zoals de helft van de passagiers, er zijn maar twee stoelen aan elke kant van het gangpad, maar helaas, niets meer te zien buiten op dit uur...

03:21 Gepost door Tessa in Trips | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-12-13

From the Atlantic to the Pacific!

Na de vorige blog zijn we toegekomen in Puerto Madryn, waar we in een leuk hostel sliepen met een binnentuintje inclusief ligstoelen, hangmat, mooi weer - tot 30 graden! Leuke plek! En uiteraard maakten we er ook leuke uitstapjes. Terzijde, toen ik nog aan de VUB zat, gingen sommigen van de biologen voor hun thesis naar Patagonie om iets over walviskolones te weten te komen, wel, dat was daar! De eerste dag maakten we een uitstap naar Peninsula Valdes, één van de beste plekken in Patagonië om wildlife te spotten, we zagen er olifant zeehonden, pinguins, zeeleeuwen, een gordeldier, vreemde knaagdieren en gingen er op een boottocht om walvissen te spotten. De Southern right whale (sorry, vertaling was niet in de veel te dure tour inbegrepen) komt er in de lente naartoe om te paren en de baby's groot te brengen. Superleuk hoe de baby's met hun vinnen op het water slaan! De dag erna gingen we kajakken tussen de zeeleeuwen, ook supertof, ze komen echt zo dicht bij de boot! De laatste dag was het weer helaas wat minder, maar hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om naar de kapper te gaan, wat te relaxen, ... en 's avonds was het alweer tijd om de bus op te stappen, richting Bariloche, the Lake District!

We kwamen er 's middags toe en nadat we ingecheckt hadden in ons hotel, gingen we het stadje even verkennen, onze huurauto regelen voor de volgende dag, en genieten van al het gastronomische dat het stadje te bieden heeft, roomijs, artisanaal bier, kaasfondue, chocolade, ... De dag erna deden we een tripje met de auto, naar LLao LLao, het meest chique hotel in heel Argentinië, namen we de zetellift op een berg om alle meren te van bovenuit te kunnen bewonderen, waar we onze rode jas nog goed konden gebruiken in de Patagonische wind! En we reden langs verschillende kleine meertjes met leuke uitzichtpunten en langs de duurste grensovergang met Chili- 280 USD voor een bus-boot combinatie van een hele dag. 't zou mooi zijn, maar we hebben het maar niet getest... De volgende dag reden we via de Ruta de los Siete Lagos naar San Martin de los Andes, de mooiste roadtrip van Argentinië! Waar de naam vandaan komt, weet ik nog steeds maar gedeeltelijk, want hoe vaak we ze ook geteld hebben, we hadden steeds meer of minder dan 7 meren. Enfin, we checkten 's ochtends uit uit het hotel en deden onze bagage in de koffer van onze Chevrolet Classic (??) en trokken eropuit! Bij de eerste stop die we deden aan een mooi uitzichtpunt, knaagde er echter iets aan mij- geen muis, maar in mijn hoofd... Toen we onze bagage in de koffer legden, ontbrak er iets, onze rode jassen!! Die hadden we 's avonds in de koffer laten liggen, gezien het in het stadje niet echt koud werd 's avonds en de koffer toch volledig gesloten was en deze van buiten niet te zien waren.Pfff! Geen braakschade aan de auto en de radio en reservewiel zaten er nog in, je zou toch denken dat een jas weinig waarde heeft in een gebied dat zijn naam gegeven heeft aan een bekend outdoor merk- Patagonia?? Wie steelt dat nu?! Anyway, niet aan ons hart laten komen was de boodschap en verder genieten van deze mooie roadtrip! Toen we de volgende dag terug in Bariloche kwamen, hebben we dit maar niet verteld aan de verhuurmaatschappij, er was niets te zien aan de auto en het zou maar stom zijn, moesten ze dan extra aandacht aan de sloten besteden en toch iets vinden dat we dan nog zouden moeten betalen ook... 

Na een laatste avondmaal in Bariloche, was het 's ochtends vroeg tijd om de bus te nemen en weer de grens met Chili over te steken! We namen de bus richtng Puerto Montt, de grootste transport hub aan de Chileense kant van het Lake District, maar omdat dit alweer een stukje verder naar het zuiden ligt, besloten we ergens in een klein dorpje af te stappen en zo kwamen we terecht in Entre Lagos, een dorpje met één hostel met een fantastisch uitzicht over het meer! We gingen er naar hotsprings, wandelden er langs het water, gingen waterfietsen, keken onze ogen uit in de richting van de perfecte vulkanen en dronken er slecht koffie en een liter bier op ons terras met uitzicht op het meer, relaxen dus! Helaas bleven we er maar één nacht, de volgende middag gingen we door naar Osorno om met de nachtbus richting Santiago te trekken!

Toen we 's ochtends toekwamen in Santiago werden we in een heel andere wereld gedropt! Van het busstation namen we de metro naar ons hostel, we misten de metro net, maar al na één minuut kwam de volgende, die overvol zat, waar we onzelf met bagage en al letterlijk in moesten gooien... Bij de volgende stations, waar het nog drukker was, stonden bij elke metrodeur personeelsleden die regelden hoeveel mensen er effectief mochten opstappen, pfew! Gelukkig konden we onzelf richting uitgang wurmen bij onze stop en toen we in het hostel toekwamen, dropten we er onze rugzak en gingen we de stad in, op verkenning! We gingen een sapje drinken op een fruitmarkt, deden een Free Tour, gingen met een trammetje een berg op en aten superlekker Chileense pastel de choclo, mmm, voor we het wisten was het alweer 21u30 toen we in ons hostel incheckten! Tijd vliegt in een grote stad als dit! De volgende dag gingen we zelf wat op verkenning, naar het museum voor Schone Kunsten, het Contemporary Art Museum, met een leuke exhibitie van Georges Rousse inclusief een replica van één van zijn werken, we wandelden wat rond in verschillende wijken van de stad en gingen nog naar een museum over de geschiedenis van Chili onder de dictatuur van Pinochet, helaas klopten de openingsuren in onze reisgids niet meer en  konden we dus niet heel het museum meer zien... Na sluitingstijd was het voor ons tijd voor een pisco sour op een terrasje en we kochten bij de supermarkt nog een flesje wijn om 's avonds in ons hostel te kunnen kraken. Leuk weetje, bijna alle wijnflessen hebben hier nog een echte, Portugese kurk, zelfs de goedkope merken! 

Over wijn gesproken, gisteren gingen we op verkenning in de Maipo vallei, één van Chili's meest bekende wijnstreken, niet in het minst voor Concha y Toro, de grootste wijngaard in Chili, julle allen waarschijnlijk welbekend om Casilero del Diablo, in de hele wereld te verkrijgen! Anyway, wij gingen naar twee kleinere wijngaarden, dichter bij de stad en dus makkelijker te bereiken. We gingen op bezoek bij Vina Aquitania, helaas niet te verkrijgen in België en naar Cousino Macul, misschien wel verkrijgbaar bij ons, maar zeker ben ik niet. De eerste was een heel erg kleine wijngaard, waar ze maar 180.000 flessen per jaar bottelen en waar alles nog met de hand gebeurt, ze huren er een apparaat om te bottelen en als een order binnenkomt, kleeft een vrouwtje met de hand de etiketten op de fles! Alle wijnen werden ook gerijpt in deze wijngaard en na het bottelen werden de flessen nog een jaar ter plaatste bewaard alvorens ze op de markt te brengen, we proefden er nog een paar wijntjes en kochten een Cabernet Sauvignon, een wijn waarvoor deze streek erg gekend is, ik ben al benieuwd! In de namiddag gingen we dus bij een iets grotere wijngaard langs, zo'n 4.000.000 flessen per jaar, in alle verschillende kwaliteiten, van superbasic, een cabernet sauvignon die niet rijpt in vaten en na het bottelen onmiddellijk op de markt komt, tot een top notch wijn, waar de druiven van de oudste stronken in de wijngaard, met de hand gesorteerd worden- enkel door vrowen omdat Chileense mannen een dergelijk delicaat werkje niet aankunnen, die twee jaar op nieuwe eiken vaten rijpt en daarna twee jaar op de fles bewaard wordt voordat die de markt op mag! Bij deze laatste kregen we als aandenken een wijnglas, dat we nu proberen veilig thuis te krijgen... Ik had het mijne gisteren al laten vallen! We waren in een winkelcentrum en William gaf zijn glas eventjes aan mij om naar het toilet te kunnen gaan, hij was amper twee meter ver toen ik mijn glas liet vallen en hij verschrikt omkeek, zijn gezicht was goud waard! Enfin, 't was mijn glas en gelukkig niet stuk, maar dit wordt alleszins nog een huzarenstukje (Is er trouwens iemand die weet of dit bij een vlucht in de handbagage mag? Indien niet, weet ik niet of we moeite moeten doen om dit nog een maand mee te nemen). 

Vandaag gingen we nog naar het huis/museum van Pablo Neruda, Nobelprijswinnaar, wandelden we nog een bergje op voor stadsuitzichten, dronken we nog een koffie bij Starbucks - goeie koffie is écht hard to find in Chili! Aten we nog een ijsje op een bankje in een park en was het alweer tijd om richting de volgende bestemming te trekken! Terwijl ik dit schrijf, zitten we in de bus naar Valparaiso, een stadje gebouwd op verschillende bergen, aan de oceaan! Valparaiso is trouwens vooral gekend voor het beste vuurwerk in heel Zuid Amerika, met oudjaar, maar voor ons is het nogal uit de richting om hier dan terug te komen... Concrete plannen hebben we nog niet, maar waarschijnlijk zijn we dan in Uruguay. Eigenlijk probeer ik stiekem om niet zo ver vooruit te denken, want minder dan een week na nieuwjaar moeten we alweer terug naar de winter...

01:21 Gepost door Tessa in Trips | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-11-13

Gletsjers, gletsjers, gletsjers, ik weet er alles over, brrrr!

Vandaag zijn we een maand on the road. Al lijkt het al vééél langer! Alle leuke dingen volgen elkaar hier zo snel op... Alles is echt supermooi en indrukwekkend. Toen ik de laatste blog schreef, waren we nog in Chili. We gingen nog naar Torres Del Paine nationaal park, één van de bekendste parken in Patagonië. Helaas was dat duidelijk aan het aantal bezoekers, elke dag droppen ze er een vijftal bussen, om nog maar te zwijgen over de dagtoeristen en mensen met eigen vervoer. Enfin ja, vermits we niet naar Patagonia konden zonder de Base las Torres gezien te hebben, trotseerden we de drukte en de monsterbedragen voor parktoegang en overnachting. We checkten er in in de refugio en trokken naar boven. Pfew, wel erg hoog! En het laatste stuk was supersteil, maar met de Torres die boven de bergen uitstaken als stimulans haalden we het tot aan het gletsjermeer, het uitzicht was er super! Boven aangekomen, vroeg iemand ons wat we van Antarctica vonden. Juist ja, de rode, herkenbare jassen... Bleek het een andere G Adventures tour te zijn, die Patagonia aandeed, één iemand in die groep was onderweg naar Ushuaia om ook op de Expedition naar Antarctica te gaan en de reisleider kwam uit België - toeval ten top. De terugweg ging gelukkig een stuk vlotter, niet alleen ging het voor het grootste deel naar beneden, we wisten nu ook waarom we helemaal naar boven geklauterd waren, van zo'n 100m naar 880m! Best pittig als dagwandeling! 's anderendaags besloten we het wat rustiger aan te doen, we namen een transfer naar de parkingang en daarna de bus die ons bij de ferry bracht, richting Paine Grande. Hier maakten we een kortere wandeling met iets minder hoogtemeters naar een mirador met een prachtig zicht over Glaciar Grey, zo'n gletsjer die van op de berg in het water "glijdt" en waarvan dan "kleine" stukjes loskomen die als ijsbergen in het gletsjermeer drijven! Super! 's middags namen we dan de ferry terug en gingen we de bus weer op om uitgeput toe te komen in Puerto Natales. Een dagje uitrusten zat er voor ons niet in, we hadden bustickets om de volgende dag naar El Calafate te trekken, opnieuw de grens over, Argentinië weer in! We konden zonder gedoe de grens passeren, maar hoorden later van verschillende andere reizigers dat er de dagen erna gestaakt werd en dat sommige mensen er vijf uur vaststonden... El Calafate is de gateway tot het zuidelijke deel van Los Glaciares nationaal park, in de hele regio zijn er zo'n 250 gletsjers, met als meest bekende toch wel Perito Moreno (Youtube die maar eens !). Ook wij maakten er een uitstap naartoe en maakten er een boottochtje. Helaas, "vielen" er geen ijsbergen af, toen we er met de boot langsvoeren... Na de boottocht, hadden we nog tijd om rustig over de wandelpaden tegenover de gletsjer te kuieren en ja hoor, we hadden geluk, en kwam een supergroot stuk los van de gletsjer! De hoogte van de gletsjer - zo'n 60m en een paar meter dik! Superindrukwekkend- het kraakte, het stuk kwam als in slowmotion los en kantelde naar voor om dan met een mega plons in het gletsjer meer terecht te komen- wow! We bleven er nog wat rondhangen er vielen nog wat kleinere stukken af, maar niet meer zoals het eerste stuk... In het stadje bezochten we ook het Glaciarium, een museum over gletsjers, ik weet er alles over nu! Nee serieus, 't was wel interessant en mooi gemaakt en had een leuk weerstation :-) De volgende dag was het tijd om verder te trekken, naar El Chalten deze keer, the hiking capital of Argentina. El Chalten is een mini dorpje, midden in het noordelijke deel van het Nationaal park, in een valleitje, omgeven door bergen. Toen we 's middags toekwamen, maakten we al een wandelingetje naar twee uitkijkpunten, eentje over het dorp en de bergen en eentje over het gletsjermeer Viedma, als opwarming voor het echte werk. De dag erna trokken we naar Laguna Torre, alweer aan een gletsjermeer. De uitzichten onderweg waren supermooi, maar de wind maakte het ons wel erg moeilijk! Vooral dan bij het gletsjermeer, daar kon je maar heel even rechtstaan om een foto te maken om dan alweer weg te duiken in een schuilplek achter de rotsen! Op de terugweg ging de wind gelukkig een beetje liggen en was het best aangenaam in het zonnetje. Bij de mirador gingen we dan ook even rustig zitten om zonder wind van het uitzicht te kunnen genieten, echt mooi, de bergen, de gletsjers, af en toe een condor die voorbijglijdt, tof! Gisteren deden we het dan weer wat rustiger aan, we moesten namelijk 's avonds de bus terug naar El Calafate nemen, dus hadden we geen tijd voor een tocht van 4 uur enkele reis... Het was wel veel beter weer dan de dag ervoor, we konden al in de voormiddag in een T-shirt vertrekken en ook boven aan de mirador was het nog steeds aangenaam om het uitzicht rustig in ons op te nemen, het feit dat mijn wandeloutfit hier volledig zwart is zal er natuurlijk ook wel aan geholpen hebben :-) We wandelden naar de mirador Fitz Roy, de berg waarnaar de hele regio genoemd is en die ook op de cover van de Lonely Planet van Argentinië staat. We zien hier nog steeds mensen die ook op onze boot naar Antarctica zaten- echt supergrappig! Gisteren op de trail zagen we nog een Duits koppel dat een 4x4 camper over heeft laten komen en daarmee door heel Amerika wil trekken (van Ushuaia tot Alaska), eergisteren zagen we nog een Ier die we al regelmatig tegengekomen waren en ook in Torres del Paine zagen we de Cindy's terug, eentje uit Hong Kong en eentje uit Singapore. Terwijl ik dit schrijf, zitten we alweer op de luchthaven, in El Calafate, we vliegen straks naar Puerto Madryn, zo'n 1500km noordelijker, dus ik denk dat iedereen nu wel zo ongeveer een andere kant op trekt, één van de Cindy's zou ook een stukje vliegen, maar dan in Chili, de Ier zou terug naar Ushuaia vliegen om van daaruit naar huis te gaan, ... Maar we blijven natuurlijk herkenbaar met onze rode jassen! Hier links, in mijn foto stream staan trouwens al een paar foto's van Buenos Aires, stay tuned for more! Als we straks deftig internet hebben, tenminste, want gisteren in El Chalten kreeg ik al een time out bij de eerste foto van 86 kb...

00:00 Gepost door Tessa in Trips | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

22-11-13

Het zwarte gat na Antarctica...

Wow, al zo lang geen blog meer getypt! Waar moet ik nu beginnen? Het is alweer twee weken geleden dat we vol verwachting aankwamen in Ushuaia. Al bij de landing van het vliegtuig hadden we een prachtig uitzicht op het Beagle kanaal, de luchthaven- of beter de airstrip- was op een super klein schiereilandje.

We bleven twee nachten in Ushuaia, el fin del mundo. Waarom Ushuaia el fin del mundo genoemd wordt, konden we trouwens pas eergisteren goed en wel apprecieren, toen we 12 uur in de bus spendeerden naar zowat de dichtsbijzijnde stad... De eerste twee uur werd het uitzicht bepaald door de bergen en de vergezichten over het water, daarna verdronken land en de komende tien uur zagen we niets anders dan dorre, vlakke, uitgestrekte steppe en guanacos, superveel guanacos (ze lijken een beetje op alpacas, maar zijn toch anders)!

Terug naar Ushuaia... De eerste dag was het redelijk mooi weer, helaas niet zonnig en nadat we uitgecheckt hadden, langs de wasserij gepasseerd waren en opnieuw ingecheckt waren in ons pre-cruise 4 sterrenhotel, gingen we naar het nationaal park Tierra del Fuego. Echt prachtig! Besneeuwde bergtoppen, prachtige vergezichten, uitzicht over baaitjes, laguna's, ... De vossen waren er heer en meester, totaal niet bang van mensen- integendeel! 

's avonds gingen we nog een laatste keer genieten van de Argentijnse keuken, we trokken naar een parilla voor heerlijk sappig BBQ vlees, een rood wijntje erbij en groentjes van het buffet.

Na een laatste nacht in een comfortabel dubbel bed, op vaste grond, trokken we nog de sneeuw in, richting gletsjer Martial. Wanneer de wolken even opzij schoven, was het uitzicht over de stad, de haven en het Beagle kanaal echt prachtig! In de namiddag was het dan tijd om in te checken op de boot. We werden allemaal in bussen naar de pier gebracht en kregen in de bus onze boarding card- een swipe kaartje waar we elke keer we aan land zouden gaan, mee moesten uitchecken.

Onze cabin op dek 3 was prima! We hadden een groot raam, een mini badkamer, klein bureautje, netjes opgedekte bedden, ... wat wil een mens nog meer? We kregen al welkomsthapjes in de lounge op dek vier en nadat iedereen (inclusief mezelf...) zijn bagage uiteindelijk had teruggevonden, de weg wat kende rond het schip en van het uitzicht over Ushuaia genoten had, was het tijd om de trossen los te gooien en het Beagle kanaal af te varen, richting Cape Horn! De eerste avond maakten we nog kennis met de expeditiestaff en werd het programma voor de komende dagen voorgesteld, tijdens het oversteken van de Drake Passage worden er lezingen gegeven, zijn er meetings over het zeekajakken, het kamperen, worden er films getoond en is er spreekuur bij Dr. Judy. Alles om de verveling en de zeeziekte tegen te gaan :-) Het enige wat bij mij helaas leek te helpen was in bed blijven liggen... Vooral niet opstaan. Liggend eten, liggend drinken en af en toe eens proberen om tandjes te poetsen en naar het toilet te gaan...

Aan alles komt gelukkig een einde en op het einde van dag twee was er weer land in zicht en werd de zee kalmer, we waren aangekomen bij de South Shetland eilanden! De volgende dag maakten we twee landingen én gingen we twee keer kajakken, bij Half Moon Island en Yankee Harbour en zagen we zoveel zeehonden, ijsbergen en pinguins dat alle kommer en kwel ineens vergeten was! Bij mij toch... Niet bij Heather, die bij de eerste landing uitgleed op de heuvel en haar enkel brak... Op dus naar King George eiland, waar een airstrip is en een X-ray apparaat in één van de onderzoeksstations. De volgende ochtend, mochten wij gelukkig gaan kajakken, al was er niet veel te zien in de buurt van de onderzoeksstations, geen ijsbergen, geen pinguins, één eenzame zeehond maar... Maar de rest van onze groep bleef aan boord, dus wij waren al lang blij met wat frisse lucht! Heather werd een plaaster aangemeten en in de namiddag mochten we de basissen bezoeken, mochten we een kijkje nemen in het leven van de mensen daar! Een keukentje, een kerkje, zelfs een café en een souvenirshop! En gsm ontvangst! En veel stempels in ons paspoort! En twee zeehonden, bovenop de berg tussen de huizen. Maar we waren vooral allemaal blij dat we niet op een vliegtuig moesten wachten voor Heather en dat we 's nachts dus onze weg konden verderzetten naar het Antarctisch schiereiland!

's anderendaags hadden we er weer een hele tocht op zitten en kwamen we 's ochtends aan bij Gourdin eiland. Het was er best spannend om uit de Zodiac op het land te raken, maar het was zo hard de moeite! Pinguin paradise, met Adelie pinguins, Gentoo pinguins en Chinstrap pinguins, overal! En zo nieuwsgierig! Echt superschattig! Tijdens de lunch vaarden we dan het allerlaatste stukje naar het schiereiland en toen we het anker uitgooiden, kajakten we verder naar het land. We peddelden langs de kust, tussen de pinguins die in en uit het water wilden, af en toe een zeehond die zijn hoofd boven water stak en we volgden de kust totdat we bij het strand kwamen waar de rest van de groep met de zodiac aan land gegaan was en waar ook wij onze kajaks aan land trokken. We wandelden hier nog tussen de pinguins, ze hadden allemaal al hun nestje gemaakt en moesten af en toe hun ei goed leggen, sommigen hadden nog maar één ei, anderen al twee. Nog zo'n 35 dagen en dan zouden de kuikentjes uitkomen...

Diezelfde avond gingen we kamperen! Na het avondeten kleedden we ons erg warm aan en trokken we met kampeerspullen in de Zodiacs terug aan land, op het schiereiland. We zetten onze tent op - laat het weer aan mij om er één uit te kiezen die niet volledig is, grmbl-, kregen een rondleiding langs het draagbaar toilet, bewaakt door een zeehond en een horde pinguins en daarna trokken we de berg op, om te genieten van het supermooie landschap en de ondergaande zon! Het werd er helaas niet donker, maar voordat we het koud kregen, moesten we wel onze tent in om wat te kunnen slapen... 's ochtends werden we gelukkig al om 5u30 gewekt om het kamp terug op te breken en terug aan boord te gaan om op te warmen voor het ontbijt! Het was superleuk om gedaan te hebben, de pinguins liepen gewoon door ons kamp en bleven heel de nacht zingen, maar het was toch vooral erg koud! En winderig! De wind raasde echt door ons kamp, het was superkoud om weer op te ruimen 's ochtends! Terug op de boot was ik echt content om een warme douche te nemen en het was de enige dag dat ik langs het hartige ontbijt trok en me te goed deed aan spek met eieren en aardappeltjes, man zo'n honger!! Na het ontbijt zetten we koers richting de Wedellzee, de expeditieleider had namelijk van andere schepen gehoord dat de Gerlache Straat nog helemaal ingevroren was, dus wij trokken door de Antarctic Sound en zagen immense ijsbergen passeren en we hielden onze adem in om keizer pinguins te kunnen spotten. Maar helaas, pindakaas, tijdens de lunch veranderden we van richthing, er bleek alweer iemand ziek te zijn! Grmbl, blijkbaar had iemand een maand ervoor een darmoperatie gehad en waren er nog complicaties... We moesten dus opnieuw terug naar de Chileense basis in de Shetland eilanden... We vaarden de hele dag, aan volle snelheid en konden dus nergens meer van boord of gaan kajakken of ... Pfff! 's Avonds bleek er gelukkig al wel een vliegtuig klaar te staan, want op een andere boot had iemand zijn heup gebroken en zo konden de twee patiënten samen naar Chili gevlogen worden. We moesten wel nog ter plaatse wachten, tot het vliegtuig goed en wel richting Chili vertrokken was, maar 's ochtends vroeg konden we dan toch weer koers zetten naar een ander eiland, er was helaas geen tijd meer om terug naar het schiereiland te trekken... 

We maakten die dag nog een paar wildlife stops, we gingen pinguins, zeehonden en giant petrols kijken op Aitcho en Cecilia eiland en in de namiddag trokken we naar Hannah Point voor een zodiac cruise met landing. Alle kajakkers werden in de bibliotheek samen geroepen we gingen op een aparte zodiac cruise, naar de andere kant van het eiland. Per landing mogen er maar maximaal een aantal mensen aan land en als wij naar een andere plek zouden gaan, dan kon al de rest samen aan land. Wij kregen dus Doug, de beste zodiac driver mee en gingen op verkenning! Dat was echt een supergoed idee!! We zagen echt honderden olifant zeehonden! Zo groot! En superveel pups! Het was wel een beetje improviseren en we werden goed nat door enkele golven die over de Zodiac sloegen... Terwijl wij aan land gingen, bleef Doug een beetje rondhangen in de baai en er kwam een grote mannelijke olifant rond de zodiac zwemmen, echt superindrukwekkend! Er zaten ook pinguins en giant petrols en er lagen walvisbeenderen, maar het meest indrukwekkend was toch de olifant zeehonden! We zagen ook nog een Antarctische pels zeehond, die we de eerste dag tijdens het kajakken ook gezien hadden, maar de andere mensen hebben deze tijdens de hele trip niet gezien. Terwijl deze er supermooi en zacht uitzien :-)

En toen kwam helaas alweer de laatste dag... We trokken naar Deception Island, een vulkanisch eiland, waar we nog twee keer aan land gingen, 's ochtends trokken we naar Baily Head, het Mexico City van de Chinstrap pinguins, ze zaten echt overal waar je keek! En ze kwamen superdichtbij! Één keertje lag ik op mijn buik in de sneeuw en kwamen er twee pinguins al vechtend op mij afgegleden! Er lag ook nog best veel sneeuw, maar toch hadden ze allemaal al hun nest kunnen maken op de rotsen. 's middags gingen we nog een laatste keertje kajakken, zagen we nog enkele zeehonden, wat pinguins en enkele vogels. En daarna was het tijd om aan land te gaan voor de duik! De wat? Ja, de duik, in de Antarctische oceaan. Sommige mensen gingen helemaal in hun eentje in het water, maar daar had ik toch de moed niet voor, hoor! Wij gingen met een groepje, met z'n allen er samen in en even snel er allemaal terug uit! Brrrr! Terug uit het water ging het als volgt: snel afdrogen of toch doen alsof, shot rum doorslikken, alle kleren terug aan en aanschuiven bij de zodiac om terug op de boot te komen en warm te kunnen douchen! Uiteindelijk viel het allemaal nog wel mee, ik was niet bevroren toen ik op de boot terug kwam, had alleen koude tenen, maar of ik het nog eens zou doen? Dat hangt van het gezelschap af...

Met de duik sloten we onze trip af. Het was tijd om opnieuw de Drake te trotseren. Om uren in bed te blijven liggen,  om foto's uit te wisselen, om afscheid van iedereen te nemen, om evaluatieformulieren in te vullen, om een laatste gin en tonic te drinken in de Polar Bear Bar, een laatste wake up call...

Nadat we in Ushuaia weer terug van de boot gingen, bleven wij nog één nacht ter plaatse, we lieten onze was doen, gingen nog naar een museum, hingen een beetje rond in een koffiebar en gingen 's avonds nog iets eten en iets drinken met de andere mensen van de boot die nog in de stad waren! En 's ochtends namen we de bus naar Punta Arenas in Chili.

Gisteren deden we nog een uitstap naar Seno Otway, een Magellanes pinguin kolonie, op een strand bij de Straat van Magellaan, ik had er echt nog niet genoeg gezien! Ze blijven echt zo schattig, in en uit het water, we zagen er eentje van het gras in een beekje glijden, echt supergrappig, hoe hij zich probeerde tegen te houden met zijn vleugel! 

En terwijl ik dit schrijf, zijn we alweer onderweg naar Puerto Natales, we beginnen zo stilaan noordelijker te trekken. Het Patagonische landschap blijft wel weids en dor, maar de guanacos maken het nog wel aangenaam en op de achtergrond zie ik alweer besneeuwde bergtoppen, op naar Torres del Paine, van een zwart gat heb ik hier absoluut geen last!

01:39 Gepost door Tessa | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

06-11-13

Bye bye, BA, hello fin del mundo!

Hupsa, op dit eigenste moment zitten we weer op de luchthaven. 't is te zeggen, de domestic airport, we komen nog niet naar huis, hoor! We zitten te wachten op onze vlucht naar Ushuaia. Gisterenavond online ingecheckt en we konden nog net twee stoelen naast elkaar bij het gangpad kiezen... Van de Andes zullen we dus helaas weinig zien vanuit de lucht.

De voorbije dagen in Buenos Aires hebben we nog goed om gekregen! We maakten nog een daguitstap naar Tigre, in de delta van de Rio de la Plata, waar je de hotels, restaurantjes en vakantiehuisjes enkel met de boot kan bereiken. Was wel schattig! We namen een lokale boot, een beetje zoals een lokale bus, maar dan op het water. Maar de jetsetters, die hadden hun eigen speedboat of jacht of jetski of ... En waar we afstapten, maakten we een wandelingetje langs nog meer water. 't was er wel niet bepaald de plek waar je nog eens terug kon naar de supermarkt als je een cruciaal ingrediënt vergeten was, ik denk dat de regio je tot een creatieve kok maakt :-)

Zondag genoten we van de sfeer die in een stad als Buenos Aires hangt in een weekend en struinden we langs marktjes, pleintjes en kleurrijke straatjes.

Opvallend wel hoeveel mensen ons op straat of in musea of ... aanspraken en zeiden dat we voorzichtig moeten zijn en een fototoestel beter opbergen. Vandaag nog een politieagent, gisteren een man in de supermarkt en een vrouw in een museum. Terwijl we helemaal niet het gevoel hebben dat BA een gevaarlijke stad is! En andere mensen vertelden ons dan weer dat we ook 's nachts gewoon nog langs de straten konden lopen of de bus konden nemen of wat dan ook! Vreemd! Maar we zijn nog niet beroofd. En William en ik hebben allebei een ding van PacSafe om ons fototoestel rond ons te hangen, dat heeft zo maar een paar plaatsen waar het open kan en kan door de verstevigde ijzerdraad niet worden doorgesneden. Moest iemand dit dus willen vastgrijpen, tja, dan denk ik dat we met z'n tweeën tegen de grond liggen :-)

Nog opvallend, maar dan leuker, er zijn hier overal toffe wijnwinkeltjes! Ook met kleine (halve) flesjes. Gisteren hebben we er voor 't eerst één gekraakt in ons hostel. Op restaurant is het opvallend hoeveel bier er gedronken wordt. Gisteren aten we trouwens 's middags niet in een restaurant, maar haalden we lunch bij een traiteur en aten op een bankje in het park. Leuk systeem, je schept salade in een bakje, passeert langs het warm buffet met een ander bakje voor gegrilde of gepaneerde groentjes, vlees en aardappeltjes en schuift dan aan bij de BBQ, je probeert in je beste Spaans duidelijk te maken wat je graag van de BBQ wil en dan geef je alle bakjes af, worden ze gewogen en krijg je een briefje met de prijs op dat je dan weer afgeeft aan de kassa! Heerlijk, steak die je supermakkelijk kan doorsnijden met plastic bestek.

Gisteren maakten we ook nog een daguitstap, naar La Plata, een universiteitsstad een uurtje van BA en vandaag struinden we nog wat rond in de buurt van ons hostel en aten we nog een lekker stuk pizza, rechtopstaand aan de toog, njam! En vlak na de middag was het helaas alweer tijd om onze spullen op te halen en richting luchthaven te vertrekken. De domestic luchthaven is niet ver van de stad, dus we namen de bus - zo passeerden we nog door de haven, die in het niets verdwijnt in vergelijking met die van Antwerpen. Vlak voordat we op de bus stapten, hoorden we nog wel een aanrijding vlak bij ons, best wel angstaanjagend... We stonden tussen de busbanen links van ons naar het noorden, rechts naar het zuiden en het werd groen, maar we waren aan het babbelen en hadden dat niet door, toen een man naast ons teken deed dat we nu echt wel konden oversteken (mensen zijn hier echt supervriendelijk en behulpzam!), dus wij beginnen de straat over te steken tot we plots een knal en allemaal commotie achter ons horen! Een bus was tegen een voetganger aan gereden die door het rood gelopen was! Pfew, geen piepende remmen of gierende banden gehoord, maar er wordt hier supersnel gereden, dus het was een harde knal! Gelukkig liepen er direct van allerlei kanten mensen naartoe en ik zag ook direct mensen bellen, dus om niet als ramptoerist daar te blijven rondhangen, zijn we verder gelopen naar onze halte... Pfew, denk dat ik toch nog voorzichtiger ga worden in het verkeer, hoor!

14:08 Gepost door Tessa in Trips | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende