06-12-10

Live vanuit Potosi, met 4070 meter de hoogste stad ter wereld!

Man, man, wat ben ik blij dat ik vorige week naar Santa Cruz vloog en niet naar La Paz. Ik voel mij hier echt redelijke miserabel (heel de dag misselijk, bijna niet kunnen eten, heel de nacht niet geslapen en ook al flauwgevallen). Ik heb vandaag ook nog niets gedaan, wou naar het munt- en zilver museum, maar dat is gesloten op maandag. Stom. En omdat ik me gisteren zo slecht voelde, durfde ik voor vandaag geen tour van de mijnen te boeken. Nu zit ik hier dus nog een dagje. Maar 't gaat al wel een beetje beter met me, heb toch een derde van een lekkere lunch opgegeten en niet heel de dag in bed gelegen. Morgen dus naar de mijnen en 's avonds de nachtbus op naar Tupiza (maar op 2950 meter), dus ik hoop dat het dan weer heel wat beter met mij zal gaan.

Excuses trouwens voor de lange stilte, internet is hier niet zo evident en ik wil mijn dagen liever niet slijten in een internet cafe...

Vorige week maandag ben ik er uiteindelijk na een hele dag zever in geslaagd om mijn ATM kaart terug te krijgen en vandaag heb ik het erop gewaagd om nog eens geld af te halen (durfde dat niet tijdens het weekend) en ik was aangenaam verbaasd om na het geld direct de kaart terug te krijgen!

Daarna ben ik dan van Santa Cruz naar Samaipata gegaan, waar ik door de regen alweer een hele dag verloren ben. De handvol reizigers die ik tegenkwam op het dorpsplein, besloten om ineens door te trekken naar Sucre, maar ik had ondertussen al een hotelletje en besloot de storm toch maar uit te zitten! Check de foto's, ik heb er geen spijt van gehad!! El Fuerte de Samaipata, een ruine (vind geen trema op een qwerty toetsenbord) uit de pre-Inca tijd was fenomenaal en de trip naar het Nationaal Park Amboro de dag erna evenzeer! Al kan je die Hollanders echt nergens ontlopen- zowel de tourgids als het koppel dat mee was kwamen uit Nederland, dus 't was de hele dag in 't Nederlands te doen... Al een chance dat dat accent mij niet zo hard opvalt ;-)

Daarna ben ik met de nachtbus naar Sucre gereisd, stom idee om die bus niet te reserveren... Ik dacht "Ik ben alleen, 1 plaatsje zullen ze nog wel hebben", niet dus... Tot 4uur 's nachts heb ik op de stoel naast de chauffeur gezeten, en geloof me vrij, dat is niet erg stabiel, ze hebben hier geen veiligheidsgordels, de muziek is vreselijk en het is er te licht om te slapen! Om 4 kwamen er dan eindelijk enkele plaatsen vrij, dus kreeg ik wel een uber-comfortabele stoel en heb ik nog 3 uurtjes tot Sucre kunnen slapen.

Sucre was overigens wel een relaxed stadje, leuk marktje, uber-lekkere en goedkope fruitslaatjes en fruitsapjes, en leuke roommates in een iets minder leuk hostel (de telefoon van een kamergenoot werd gestolen uit haar locker, notabene door de kerel die 's nachts de receptie bemant. Ze heeft hem uiteindelijk wel teruggekregen, maar toch.), dus toen zijn we maar met z'n allen vertrokken. Sucre is trouwens een UNESCO world heritage site (je weet wel, zo'n stad zoals Brugge die helemaal beschermd is), mensen worden dus ook verboden om hun huis zwart of blauw of whatever te verven...

Voila, that's it for now. Ondertussen heb ik al een buskaartje gekocht voor de bus naar Tupiza morgen (hoe zeggen ze dat ook weer? You learn from your mistakes...) en vandaaruit plan ik een vierdaagse trip door de Southwestern circuit, dus het zal waarschijnlijk wel een tijdje duren voor ik weer online ben.

Ah ja, nog een klein detail om jullie allemaal weer een beetje beter te doen voelen, het is hier niet warm. Ik heb gisteren voor 't eerst in mijn slaapzak geslapen. Overdag wordt het hier wel zo'n 15 tot 20 graden, maar eens de zon ondergaat, wordt het onmiddellijk koud door de hoogte hier... En gisteren in de bus heb ik een besneeuwde bergtop gezien!

22:15 Gepost door Tessa in Trips | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Dag Tessa,

Ik ben blij om nog eens iets van je te horen. En ik ga proberen een van de volgende dagen je foto's te bekijken, toch tof zo'n blog.
Gelukkig heb je ondertussen je cash probleem opgelost gekregen. Als ik dat allemaal lees is't toch echt een avontuur voor durvers ( dus niks voor mij).
Veel groetjes uit het koude Kalmthout

Inge

Gepost door: Inge | 08-12-10

De commentaren zijn gesloten.