31-01-11

Avonturen in Peru en Ecuador

Ondertussen zijn we in Ecuador, we zitten op het vliegtuig naar de Galapagos eilanden!! Maar, ik zal eerst een tijdje terugspoelen- waar moet ik weer beginnen?

Na de laatste blog hadden we de nachtbus genomen naar Trujillo, een stad die veel mensen de moeite waard vonden en die er ook bekend om stond redelijk gevaarlijk te zijn voor toeristen... Vals geld, pickpockets, noem maar op. En ja, natuurlijk zijn veel van die verhalen overdreven, maar we hadden veel info first-hand gekregen, dus namen het deze keer wel serieus... We hadden op voorhand een hostel geboekt en konden 's ochtends direct in onze kamer, spullen droppen, tanden poetsen en omkleden. Na een nachtbus verdienden we wel een rustig dagje, dus zijn we lekker uit gaan ontbijten, hebben een wandelingetje gemaakt in het historisch centrum, een middagdutje gedaan en 's avonds een film gaan kijken. De volgende dag zijn we naar Chan Chan geweest, de ruines van een volk dat in de buurt van Trujillo een stad van zo'n 60 vierkante km gebouwd had en waar op het hoogtepunt zo'n 100.000 mensen woonden. Voornamelijk indrukwekkend door de grootte, want omdat ze met adobe (leem, denk ik) bouwden, is hier door de jaren heen heel veel van geerodeerd en is er nog maar weinig van overgebleven. Chan chan ligt ongeveer halfweg tussen Trujillo en de Huanchaco, een kustdorpje, dus zijn we daar ook de sfeer nog gaan opsnuiven! Enkel de sfeer, we hadden wel zwemgerief bij, maar we zijn watjes en vonden het niet superwarm, dus zijn we niet gaan zwemmen. En om te vissen hadden we geen geduld, dus ja... Een cocktail dan maar, een aperitiefje moet kunnen, he! En een suikerspin erbij om de eerste honger te stillen met een suikerkick. Helaas voor de echte honger, toen we rond half zeven (!?) over de dijk wandelden richting de visrestaurantjes die er eerder heel erg druk uitzagen, bleken deze ondertussen allemaal gesloten te zijn!! Vreemd... En we hadden al heel de dag zin in seafood... Op weg naar de bushalte hebben we dan van zo'n straatstalletje een gevulde aardappel gekocht- njam njam en terug in Trujillo pas een deftige maaltijd gegeten.

Vanuit Trujillo zijn we doorgegaan naar Chiclayo, een busrit van maar 3 uur. We vonden hier al snel een goedkoop, gezellig hostel, met ubervriendelijke en behulpzame receptionist. Ondertussen was het al een flink stuk in januari, maar toch was de Plaza de Armas nog volledig in de kitscherige kerstsfeer- leuk om te zien! Omdat er nog kerstsfeer alom was, heb ik in Chiclayo (beter laat dan nooit) nog een kerstcadeautje voor William gekocht, ik wist dat hij blij zou zijn met een point and shoot camera en omdat we nog naar de Galapagos eilanden zouden gaan, zou een waterdichte versie best wel van pas komen! En gelukkig, 's avonds, lekker seafood gegeten in een lokaal restaurantje, waar we voor de zekerheid, toch maar rond zes uur binnenstapten. Vanuit Chiclayo bezochten we de ruines van Sipan en Tucume, allebei, zoals Chan Chan, gebouwd met adobes en dus sterk geerodeerd, maar toch nog heel indrukwekkend. In Sipan werden verschillende graven van belangrijke of rijke mensen opgegraven en de artefarcten hiervan zijn echt heel erg indrukwekkend!

Vanuit Chiclayo zouden we de grens met Ecuador oversteken, eerst een korte busrit naar Piura en vandaaruit een nachtbus naar Loja, in de zuidelijke highlands van Ecuador. Zo gezegd, zo gedaan. Aangekomen in Piura gingen we te voet naar het busstation van Loja International, een paar honderd meter buiten het centrum, langs de hoofdweg, om onze tickets voor enkele uren later te regelen. We lieten er onze bagage achter en trokken te voet richting centrum om nog iets te eten en de tijd wat te doden. Helaas, 1 kruispunt verder wilde William met zijn gloednieuwe fototoestel een foto van een marktje maken toen het toestel ineens met kracht uit zijn handen gegrepen werd!! Hoe is dat nu mogelijk?? Ik stond al een meter verder of zo (was een beetje ongeduldig om door te gaan) en hoorde William opeens heel luid schreeuwen en vanuit mijn ooghoek zag ik ook iemand wegrennen. Niet goed wetende wat er gebeurde, besloot ik er maar achteraan te gaan. Een beetje verder zag ik ook nog een tweede kerel lopen, die had het toestel uit William's handen gegritst. Ik hoorde William achter mij lopen, maar keek niet achterom, ik riep voorbijgangers om hulp "Stop them, they stole my camera!!" en was aangenaam verbaasd toen enkele andere mensen met mij mee achter de twee overvallers aangingen. Ze liepen al snel een marktje in en ook daar waren de marktkramers behulpzaam en vertelden ze ons welke richting ze uitgegaan waren. Maar ik verloor terrein, ik had mijn grote handtas bij, was totaal onvoorbereid en droeg sandalen. Ik hoorde William ook niet meer achter me, maar de mensen voor me bleven lopen, de marktkramers bleven behulpzaam en ik vond mijn tweede adem. Uiteindelijk gaven ze gewoon op. Pickpockets zijn niet goed voor het toerisme en worden dus door de lokale bevolking niet bepaald gewaardeerd en ze hadden uiteindelijk door dat er meer mensen sympathie voor mij hadden dan voor hen en dat ze het niet zouden halen. En uiteindelijk had iemand hen te pakken, kreeg iemand anders het fototoestel in zijn handen en gaf het terug aan mij! Er duikte ook nog een security officer op die 1 van de belagers beetnam en toen kwam ook William eraan, hoe die ons gevonden had in die wirwar van steegjes en stalletjes begrijp ik nog steeds niet, maar met bloed in zijn gezicht en op zijn armen dacht ik al snel "we moeten hier weg!" William wou de belager nog een lesje leren, maar ik heb hem toch maar snel in een taxi gesleurd... Tijd voor een koffie! En helaas, het uitkuisen van de oorlogswonden. Het personeel van de coffeeshop-restaurant waar we uiteindelijk terechtkwamen was wel supervriendelijk, we kregen ijs om tegen William zijn kaak te houden en jodium om de wonde onder zijn elleboog te ontsmetten (die nog wel redelijk diep was en, ondertussen, twee weken later, nog steeds niet helemaal genezen is). William was in volle vaart, in het begin van de achtervolging, uitgegleden op een pleintje met grind en stenen- pijnlijk!

Maar enfin, eind goed, al goed, we hadden het fototoestel terug en we zouden dezelfde avond nog Peru verlaten! Een beetje met een wrang gevoel, dat wel, maar op naar een nieuwe start in Ecuador.

In Ecuador hadden we een heel mooi hostel geboekt in Vilcabamba, een stadje bij het Nationaal Park Podocarpus. 't Was eigenlijk eerder een resort dan een hostel, je had het hoofdgebouw, met het restaurant met fantastische uitzichten, en dan aparte cabanas of gebouwen met enkele kamers. Voor elk gebouw hingen hangmatten en tussen de gebouwtjes in was de tuin echt supermooi, er was een zwembad en een heuse relaxruimte voor de massages (op onze laatste ochtend daar hebben we nog van een heerlijke full body massage genoten). De volgende dag hadden we een paardrijtocht in het Nationaal Park geboekt, 6 uur paardrijden, lunch en anderhalf uur stappen, een redelijk dagvullend programma! Vanuit het dorpje gingen we te paard richting het Nationaal Park, een tochtje van bijna een uur dat ons deed wennen aan de paarden. Eens de rivier over, begon het flink bergop te gaan en ik was blij dat we dat niet allemaal moesten wandelen! De uitzichten over de vallei en de bergen waren adembenemend mooi! Eens boven, werden de paden terug opgeladen en trokken wij te voet richting de waterval waar we onze lunch gingen verorberen. En te hand ook op bepaalde momenten... Man, het was wel redelijk eng!! Op sommige plaatsen hingen touwen waar je je aan vast moest houden om boven of beneden te geraken, op andere plaatsen moest je je voet ter hoogte van je maag zetten om weer een stapje hoger te klimmen en op nog andere plekken, moesten we door het riviertje waden of was het pad zo modderig dat we naar beneden schoven. Maar de uitxichten en de waterval waren het absoluut waard! En de lunch ook wel- versgemaakte guacamole, kaas en tonijn, wat wil je nog meer in de middle of nowhere?

Helaas konden we niet langer in paradise blijven, we hadden niet superveel tijd meer om in Quito te raken en de trip naar de Galapagos eilanden te regelen...

Dus vertrokken we naar Cuenca, een stad bekend om zijn coloniale geschiedenis (en heerlijke dessertjes, maar dat hebben we pas ter plaatse ontdekt). Een mooi stadje, gezellig om rond te lopen, en vooral leuk om niets speciaals te doen- beetje langs de kliffen langs de rivier wandelen, naar een uitzicht punt gaan, beetje kerkjes bezoeken en rondhangen op pleintjes, een enquete van een peace corps volunteer invullen, ... Je weet wel, echt citytrippen!

Vanuit Cuenca trokken we naar Baños, alweer met de nachtbus... De laatste van deze reis. En gelukkig maar, want het was by far de ergste! De chauffeur reed echt als een gek, snelheidslimieten betekenden niets voor hem, inhaalverboden en vluchtheuvels evenmin. We zaten op de eerste rij (hadden onze tickets al een dag op voorhand gekocht), en hadden echt wel graag veiligheidsgordels gehad... Er werd ook een uur en half van de verwachte reistijd afgereden, dus werden we om half vijf gedropt in Ambato, waar we een eeuwigheid gewacht hebben op een lokale bus naar Baños. Gelukkig hadden we al een hostel geboekt en toen we daar om 6uur aanbelden, mochten we direct naar onze kamer en konden we toch nog een dutje doen! De rest van de dag hebben we rustig doorgebracht, uit gaan ontbijten, relaxen in de warmwaterbaden, een wijntje drinken in de woonkamer van ons hostel en een filmpje kijken, meer moet dat niet zijn! De volgende ochtend was het alweer tijd om door te reizen en hebben we de bus richting Quito genomen. Na het inchecken in ons hostel, zijn we direct gaan "shoppen" voor onze trip naar de Galapagos! Jeej! We hadden ons laten vertellen dat de laatste bedden op de bootcruises in Quito en in Guayaquil door de travel agencies aan dumpingprijzen verkocht worden. Nu ja, dumpingprijzen is veel gezegd, maar de lastminutes zijn toch ongeveer de helft van de prijs dan wanneer je op voorhand boekt. Wij wilden 5 dagen gaan (aan de laatste dag heb je heel weinig, want de vlucht gaat al 's ochtends terug en 4 dagen leek ons dus heel erg weinig) en nadat we een aantal touragencies bezocht hadden, kozen we voor de Encantada, die ons langs enkele van de noordelijke Galapagos eilanden zal brengen.

Omdat deze cruise pas op zondag vertrekt, beslissen we om de volgende dag richting jungle te trekken om Marie-Line te gaan bezoeken! Nog voordat we de cruise effectief betaald hadden, hadden we Marie-Line al ge-sms-t om haar het blijde nieuws te vertellen! Helaas pindakaas, toen we terug in het hotel waren en de lodge in het park waar zij vrijwilligerswerk doet belden om een kamer te reserveren bleek dat deze volgeboekt was voor de komende dagen... Aaargh! Er is daar ook nog een luxe lodge, maar die kost ongeveer 150 dollar per persoon voor 2 nachten, dus na onze splurge voor de Galapagos cruise hadden we dat er niet meer voor over en moesten we dus een alternatief plan bedenken... Tot Marie-Line ons een paar uur later smste dat we in het vrijwilligershuis mochten blijven slapen!

De jungle is meestal niet vlakbij de hoofdstad, dus moesten we de volgende dag alweer vroeg uit bed en voor het ontbijt uitchecken om op de eerste bus richting Tena te stappen. Daar aangekomen, hadden we eventjes tijd om wat te eten en wat rond te wandelen, voordat we nog een bus moesten nemen die ons langs de Rio Napo zou afzetten op ongeveer 2 km van AmaZOOnico, waar we dan een kano naartoe moesten nemen. Onze pech kennende, was er natuurlijk in de verste verte geen kano te bespeuren... Na een klein uur wachten en 1 voorbijvarende kano met toeristen die niet aanlegde om ons mee te nemen, hebben we maar naar AmaZOOnico gebeld en hebben zij een kano gestuurd. Toen we goed en wel in AmaZOOnico aangekomen waren, hadden we uiteraard niet veel energie meer over om meer te doen dan wat in de hangmat hangen en met Marie-Line socializen. Ze beloofde ons voor de volgende dag een tour van het park, een jungle wandeling en misschien nog een afdaling van de rivier in van die opblaasbare banden. De volgende ochtend maakte Marie-Line ons wakker met een heerlijk ontbijt van vers fruit en pannenkoeken en nam ze ons mee op een gepersonaliseerde tour van het park. De meeste dieren die terechtkomen in AmaZOOnico zijn opgegroeid bij mensen als huisdieren, maar werden op een bepaald moment door de eigenaars weggedaan omdat ze agressief werden, waardoor ze in AmaZOOnico in een kooi terechtkomen. Veel van deze dieren kunnen dus ook niet terug uitgezet worden in het wild... Een aantal dieren lopen vrij rond tussen de kooien, maar gaan nooit de jungle in, zo werden we tijdens de tour gevolgd door een superschattig wolaapje, lopen er landschildpadden tussen de kooien, en leeft er een hele kolonie kleine doodskopaapjes. Na het middageten en een siesta, vertrokken we voor een korte wandeling door de jungle, langs enkele indrukwekkend grote bomen en een uitkijkpunt over de rivier, waarna we weer terug bij AmaZOOnico zouden aankomen. Wij dus vol goede moed vertrokken, fototoestellen in de aanslag! Het was ook echt indrukwekkend om door de jungle te wandelen, er was wel een pad, maar dit was redelijk smal en we konden ons dus makkelijk inbeelden dat er nog nooit iemand gewandeld had waar wij nu wandelden! Het uitzicht van de mirador was echt schitterend, de rivier die zich langs twee kanten uitstrekt en niets dan jungle in alle andere richtingen. Het pad dat we volgden maakt een loop, dus we volgden dit opnieuw richting AmaZOOnico. Enkele meter verder zagen we opeens een volwassen wolaap in een boom! Helemaal niet ver van ons, tien meter of zo. Marie-Line vond het vooral helemaal geweldig, maar ik twijfelde ook even of ik mijn foto-toestel zou bovenhalen. Ik keek om naar William, die achter mij wandelde en zag achter hem nog een aap, op het pad. Een volwassen spdidermonkey. Echt vlakbij, minder dan 5 meter van hem vandaan! Eng! Dus ik zei tegen Marie-Line dat we verder moesten gaan en wandelde haar voorbij, ik werd echt bang van die apen. Ik begon te snelwandelen en hoorde Marie-Line nog zeggen dat we geen paniek mochten laten zien, maar ik antwoordde dat dat al te laat was. Ik was ondertussen al een paar tiental meter verder en ook William had Marie-Line al ingehaald toen zij nog steeds bleef stilstaan en de apen echt al vlakbij moesten zijn. Opeens hoorde ik haar gillen, de apen waren op haar gesprongen en probeerden haar te bijten!! Ik riep naar William dat ze op Marie-Line zaten en hij liep terug en begon tegen de apen te schreeuwen. Ik was echt bang dat ze ondertussen van alle kanten gingen komen- sommige apen leven in groep en komen elkaar te hulp als er 1 schreeuwt- dus ik raapte van de grond een grote stok op. William had ondertussen ook een stok gevonden en nadat hij in de richting van de apen sloeg, lieten ze Marie-Line los. We begonnen te lopen, verder het pad af. Supereng! Ik was echt bang om te vallen, het ging bergaf in de jungle. William liep achteraan en de apen volgden ons nog steeds, dus ik was ook bang dat ze hem zouden aanvallen. Elke paar meter draaide William zich om en schreeuwde hij tegen de apen en sloeg hij heen en weer met de stok! Ondertussen leek er geen eind aan het pad te komen en zwikte ik ook nog eens ergens mijn enkel om, aargh! Dramatisch als ik ben dacht ik toen echt: "als ik nu val, word ik opgegeten door apen!". Uiteindelijk zagen we een gebouw en eerst dacht Marie-Line dat dat de quarantaine was voor dieren die pas in het centrum aankwamen, maar omdat we zo gestresseerd en in de war waren, wist ze niet welke richting we dan uit moesten lopen en omdat we nog altijd gevolgd werden door 1 agressieve aap, kozen we uiteraard de verkeerde kant! We liepen ondertussen wel weer paralel aan de rivier, wat me een ietwat veiliger gevoel gaf en we werden ook niet meer gevolgd. Uiteindelijk kwamen we aan bij Runa Huasi, de lodge in het park die we oorspronkelijk wilden boeken. Eindelijk andere mensen! En Quichuas die op alles wat je vraagt "Ja" antwoorden: "Is het normaal dat de apen ons aanvallen" "Si" "Maar dit is toch nog nooit eerder gebeurd?" "Si", ... Uiteindelijk hebben zij voor Marie-Line naar de grote baas van het centrum gebeld en die is ons komen ophalen met de kano. De emergency canoe trouwens, want alle kanos werden onderhouden op dat moment- onze pech kon niet op... Terwijl we wachtten op onze ride terug naar AmaZOOnico, gingen Marie-Line en ik haar arm bekijken, pfff, 3 plekken die duidelijk bloedden en nog verschillende schrammen. De beet in haar elleboog was echt wel diep, je kon het niet goed zien, maar 't was een gat van minstens een cm diep... Terug in AmaZOOnico moesten we echt wel weer effe bijkomen, hoor, gelukkig wisten ze goed raad met Marie-Line's wonden. Onze leisurely afdaling van de rivier is natuurlijk wel in het water gevallen, we hebben de rest van de dag alleen nog maar in de hangmat gehangen en vroeg gaan slapen. De volgende dag was het alweer tijd voor ons om terug richting Quito te trekken! Marie-Line ging 's middags nog mee naar Tena, om de nacht nog eens in een hostel in een echte stad te spenderen, ze had de volgende dag vrij. Wij kwamen 's avonds rond 23uur aan in Quito, waar we incheckten in ons hostel en superblij waren om in een echte kamer in een echt huis te slapen!! De volgende dag trokken we naar Mitad del Mundo- oftewel het midden van de wereld oftewel de evenaar- of toch het punt waarvan wetenschappers in de 18de eeuw dachten dat de evenaar was en ze een heel monument en een ministadje rond gebouwd hebben. Ondertussen weten we wel beter, de evenaar ligt ongeveer 240 meter van Mitad del Mundo... Maar dat doet niets af aan de magische sfeer van deze attractie! Een supergroot monument, een bord met "Latitude 0 0 0" en een gele lijn die de evenaar moet voorstellen. Grappig! Eventjes waren we dus weer op jullie helft van de wereld en we hebben er geluncht op het noordelijk halfrond. Wel leuk om gezien te hebben!

De eerste bus richting Quito die bij de uitgang passeerde, ging naar het historisch centrum. Hier waren we nog niet geweest, dus dat leek ons een leuke rest van de namiddag! Colonial Quito is echt mooi! Indrukwekkende kerken, leuke plazas, gezellige wandelstraatjes, ... Echt de moeite. De koloniale steden in Ecuador zijn allemaal goed bewaard en gerestaureerd. De sfeer in de smalle straatjes is leuk, alles is mooi verlicht, ... Na het avondeten, toen het begon te schemeren, besloten we nog naar een bar/restaurant op een heuvel te wandelen om een decadente cocktail te drinken bij een decadent uitzicht. Jullie raden het al, om het mooie uitzicht te krijgen, moet je klimmen... Toen we 2 straten van de bar vandaan waren, kwamen we trappen tegen waar we omhoog moesten, twee treden hoog, begon er boven me een hond heel erg luid en vals te blaffen en na de aap-aanval durfde ik niet meer verder! Een taxi dan maar. Makkelijker gezegd dan gedaan, we stonden in een rustige straat waar weinig verkeer passeerde. Er was wel een winkeltje beneden aan de trappen en na een geruststellend praatje met de winkeldame, besloten we het er toch maar op te wagen. Man, op elk balkon stonden honden te blaffen en klaar om naar beneden te springen. Het eerste balkon was twee hoog, dus toen geloofde ik nog wel dat de hond niet zou springen, het tweede was nog maar 1 hoog, dus daar was ik al niet meer zo zeker van... De kerel die voor ons de trappen opwandelde, een local, dacht ik, begon opeens te lopen en toen zag ik het helemaal niet meer zitten! Pffff, na enkele minuten van doodsangsten waren we dan eindelijk boven. Dachten we... Achter een donker hoekje bleek nog een tweede trap te schuilen, pfff. Donker ondertussen, maar geen blaffende honden meer, gelukkig! Ik durfde al eens achterom te kijken en het uitzicht was het echt wel waard!! En de cocktail ook, njam! We hielden het maar bij eentje, want we moesten de volgende dag vroeg uit de veren voor onze vlucht naar de Galapagos eilanden te halen!!

Dat was waar ik dit uber-lange verhaal begon... Guess what, ondertussen ben ik alweer twee bestemmingen verder, en gaan we dus gewoon door!

In de loop van de voormiddag kwamen we aan op Baltra, het luchthaveneilandje bij het Main Islad (Santa Cruz) van de Galapagos. De landing was redelijk spectaculair... En misselijkmakend... Bij het aanvliegen zagen we het eilandje al liggen en het is echt redelijk klein. Toen we al grond onder ons zagen, bleek dat we nog een paar bochten moesten maken om perfect voor de landingsbaan uit te komen, van de bochten waardoor je alleen maar grond uit het raampje ziet. En dat met een boeiing 737 (of zo, een groot vliegtuig alleszins)... De piloot had het gelukkig al vaker daar geland! Er moest nog 1 iemand van onze groep aankomen met een vlucht die een half uurtje later zou arriveren, dus we hadden eventjes de tijd om langs de souvenirshops te wandelen en een Galapagos stempel in ons paspoort te laten zetten! Toen de groep compleet was, nam Enrique, onze gids ons met de bus mee naar het haventje, waar onze boot, de Encantada, op ons lag te wachten. Ook de zeeleeuwen lagen hier al te wachten- super!! Kristalhelder water, supergrote en superkleine vissen, ... Geweldig! Op de boot werden we eerst onze kajuit toegewezen, onze kleinste kamer van de reis- 2m x 2m, badkamer inbegrepen- en daarna was het tijd voor lunch, het eten op de boot was echt superlekker!! De eerste dag vaarden we enkele uren, waardoor we tijd hadden om een siesta te doen, tot aan Black Turtle Cove, waar we een tochtje met de Zodiac gingen doen. Black Turtle Cove is een mangrove gebied waar zeeschildpadden paren. Helaas voor ons was het hoogtij, waardoor we maar een paar reuzezeeschildpadden van dichtbij gezien hebben. We zagen er ook roggen opspringen uit het water, blue footed boobies op de rotsen aan de kust en onze eerste pelikanen en veel andere vogels natuurlijk. Als eerste wildlife experience kon dit tellen!! Terug op de Encantada was het avondeten klaar. Na het avondeten vaarden we steeds uit, de grootste afstanden werden 's nachts afgelegd, tegen 3 of 4uur kwamen we dan meestal aan bij het volgende eiland. Gelukkig lagen we meestal voor anker tijdens de maaltijden, want onderin de boot werd ik redelijk misselijk als we vaarden, dus gingen we na het eten eigenlijk altijd bijna onmiddellijk slapen, we moesten er 's ochtends ook vroeg uit om ten volle van de natuur te kunnen genieten! De tweede dag deden we twee eilanden aan en gingen we ook twee keer snorkelen. Wildlife dat we die dag zagen was o.a. een reuze iguaan, veel vogels, zeeleeuwen, pinguins, krabben, een zeeschildpad, een galapagoshaai, roggen en veel kleurrijke vissen- ongelofelijk! Die avond moesten we ver varen, we trokken naar 1 van de meest noordelijk gelegen eilanden aan de andere kant van de evenaar, Genovesa. 's Ochtends bleek dat er nog maar 1 andere boot lag en de toeristen van deze cruise hebben we niet eens gezien... 's ochtends hebben we er een wandeling vanaf het strand gemaakt en zagen we Nazca boobies, redfooted boobies, nog veel andere vogels en natuurlijk weer zeeleeuwen. Daarna zijn we vanaf het strand gaan snorkelen, maar de zichtbaarheid was niet zo goed... Een paar mensen van onze groep zagen een hammerhead shark, maar wij hebben deze helaas gemist. We zagen natuurlijk wel veel kleurrijke vissen en zeeanemonen e.d. In de namiddag gingen we nog snorkelen vanaf de zodiac en zagen we nog zeeleeuwen, zeeschildpadden en veel vissen. Daarna maakten we nog een wandeling over een ander deel van het eiland waar echt duizenden vogels zaten en waar we ook nachtuilen gezien hebben die redelijk vroeg op waren -rond 17u of zo. Die avond aten we al vroeg omdat we maar tot 18u voor anker mochten liggen bij Genovesa. Na het avondeten was het dus nog licht buiten en konden we nog even op het dek zitten nadat we uitvaarden. Na de zonsondergang -niet zo spectaculair- kreeg de oceaan uiteindelijk dezelfde kleur dan de lucht en waren er superveel sterren te zien! De volgende dag was helaas al onze laatste dag... 's Ochtends waren we bij South Plaza, een heel klein eilandje, waar we voor het ontbijt een ochtendwandeling maakten, hier zagen we zowel landleguanen als zeeleguanen en een paar hybrides, soms vinden mannetjes en vrouwtjes niet iemand van dezelfde soort... En weer veel vogels, zeeleeuwen en krabben uiteraard. Daarna vaarden we naar Puerto Ayora, de grootste stad op de Galapagos eilanden waar we voor de laatste keer voor anker zouden liggen...'s Ochtends gingen we naar het Charles Darwin research station, waar enkele reuze landschildpadden zitten in het bezoekerscentrum die niet meer terug in het wild kunnen overleven en waar we baby reuze landschildpadden uit het fokprogramma konden zien, zo schattig!! Echt superklein! Er was een kooi met kleintjes die pas in januari 2011 geboren waren, ze waren echt maar 3 cm groot of zo. Als ze ongeveer 3 jaar oud zijn en minstens 20 cm groot worden ze weer vrijgelaten op het eiland waar ze thuishoren. Na de lunch zouden we onze laatste uitstap doen, naar Tortuga bay beach, een strand op meer dan een uur wandelen van Puerto Ayora. Maar het was echt superwarm, dus niemand zag het zitten om zo ver te wandelen... Volgens de gids konden we voor 10 dollar per persoon ook een boot heen en terug nemen, maar de boot driver dacht daar anders over en wilde 20 dollar per persoon... Pfff! Enrique kwam gelukkig met een alternatief plan en wilde ons meenemen naar de highlands van Santa Cruz. De meeste mensen in onze groep wilden gewoon naar het strand en gingen dan maar naar het strand bij de stad, maar William en ik wilden nog het meeste halen uit onze laatste dag op het eiland, dus namen we samen met Enrique een taxi naar de highlands, ongeveer 500 m boven de zeespiegel en een half uurtje rijden van Puerto Ayora. We gingen eerst naar een gebied met enkele kleine vijvertjes, waarvan het geweten is dat er steeds veel reuze landschildpadden in de buurt leven. Echt super! We konden er zo veel zien en konden zo dichtbij komen. Het was ook paarseizoen, we zagen ook enkele koppeltjes baby'tjes maken. Of tenminste eitjes. Want de baby'tjes weten nooit wie hun ouders zijn, de moeder begraaft het ei om het te beschermen tegen dieren die het ei willen opeten, dus het schildpadje komt helemaal alleen uit en de moeder komt er niet voor terug. Op de weg terug naar de stad, liepen we nog door een lavatunnel, een tunnel die gevormd is bij een vulkanische uitbarsting, waar ontzettend veel lucht gevangen zat onder lava die na het stollen de tunnels gevormd heeft. En toen was het helaas tijd om terug naar de stad te gaan, afscheid te nemen van onze gids en in te checken in onze veel te dure hotelkamer (gelukkig inbegrepen in de prijs van de cruis)... Jammer! De volgende ochtend werden we al om 8uur opgehaald om terug naar de luchthaven te gaan en weer naar het vaste land te vliegen... Leuke anekdote- we kregen een upgrade naar business class! Toen we incheckten, bleek dat we geen twee stoelen naast elkaar hadden, we kregen 16C en 16D, waar dus het gangpad tussen zit, ik vroeg in mijn beste Spaans of we twee stoelen naast elkaar konden krijgen en toen kregen we 2D en 2K, we keken de man bij de ckeck-in vragend aan, maar hij verzekerde ons dat dit stoelen naast elkaar waren. Toen we in het vliegtuig instapten, zagen we dat we twee luxestoelen naast elkaar gekregen hadden! Nice! Het eten was helaas wel niet beter dan op de heenvlucht... Maar de been- en armruimte maakte veel goed. We kwamen in de namiddag aan in Quito, checkten in in ons ondertussen vertrouwde hostel en gingen een hapje eten- seafood, njam! Tijdens het eten vielen al onze plannen voor de rest van de dag in het water- letterlijk, het stortregende! Damn, dat voor onze laatste avond... Het restaurant waar we zaten was maar 4 blokken van ons hostel, maar het regende zo erg dat we liever een taxi namen, die natuurlijk allemaal volzaten, aaargh! 5 minuten later kwamen we compleet doorweekt bij het hostel... Een filmpje op bed dan maar, niet spectaculair voor onze laatste avond samen, maar het gaf ons wel genoeg tijd om onze tassen te herorganiseren. En we waren op tijd wakker voor het uitgebreide ontbijt! Na het ontbijt hebben we Ecuador's meest indrukwekkende museum nog bezocht, kwestie van wat cultuur op te snuiven na al de natuur van de voorbije dagen en toen was het tijd om terug richting hostel te gaan, spullen op te halen en William af te gaan zetten aan de luchthaven... Time flies!

Ik zou vanuit Quito naar Otavalo trekken, waar op zaterdag de grootste markt van Zuid-Amerika is. Ik nam een taxi naar het busstation, die eikel wou me voor 70 dollar (!?) ook wel naar Otavalo brengen en toen ik bleef volhouden dat ik de bus wel zou nemen omdat ik er de tijd voor had en het niet erg vond, dropte hij me aan het verkeerde busstation, aargh! Quito heeft minstens 4 grote busstations: Quitumbe in het zuiden, dat is makkelijk, daar komen alle bussen vanuit het zuiden aan. In het noorden is er La Ofelia, Carcelen en Calderon, ik moest naar Carcelen, maar de taxichauffeur heeft me bij La Ofelia afgezet... Het ergste was dan nog dat ik wist dat dat niet klopte, we waren al bij La Ofelia geweest toen we naar Mitad del Mundo gingen, dus ik herkende het. Maar de chauffeur bleef volhouden dat de achterkant Carcelen was en omdat ik geen scene wou maken en doorhad dat hij me toch niet verder zou brengen ben ik maar uitgestapt... Pffff, dan maar een bus genomen naar het juiste busstation. In Otavalo vond ik gelukkig al snel een leuk hostel met een binnenpleintje met open haard, hangmatten, een relaxded restaurantje, ... Vrijdagavond heb ik het rustig aan gedaan, kwestie van zaterdag vroeg op te kunnen om naar de dierenmarkt te kunnen gaan. Jep, een markt waar (bijna) alleen dieren verkocht worden. Man man, GAIA zou er eens een kijkje moeten gaan nemen... Je kon er ook echt alles kopen van kuikens, over kippen en cavia's naar llama's en varkens. En het was er een drukte van jewelste! Bij het begin vond ik het een beetje eng, zoveel volk en zoveel dieren bij elkaar (na de avonturen van de voorbije weken wel terecht), maar het was de moeite. Cavia's en biggen worden na aankoop in een rijstzak geduwd, varkens en stieren worden aan de leiband meegenomen. Wel leuk om te zien, maar niet bepaald diervriendelijk, de dieren worden geschopt om vooruit te komen of juist om stil te blijven staan, en in een zak geduwd worden met 3 van je vriendjes is ook niet bepaald leuk... Toen ik het zo allemaal wel gezien had, trok ik naar de Plaza de Ponchos en de straten errond, waar de grootste souvenirmarkt is. Ik had een aantal dingen in mijn hoofd die ik wou kopen, maar de meeste stalletjes verkochten hetzelfde en dus heb ik niet echt gevonden wat ik zocht. Jammer. In de namiddag heb ik een taxi genomen naar Parque Condor, de grappigste taxichauffeur van deze reis! Geen tanden meer, dus totaal onverstaanbaar, maar superlief. Toen hij me afzette kreeg ik zelfs een kus op de wang... En kende ik zijn hele familie... Geweldig! Parque Condor is een vogelpark waar vogels terechtkomen die in het wild niet meer kunnen overleven omdat ze te lang huisdier geweest zijn of mishandeld zijn of... Ik heb er voor het eerst een condor zien vliegen! Vooral de wandeling terug naar het stadje was de moeite, vulkanen, een meertje, glooiende landschappen, ... Het zaterdagavond entertainment voor Otavaleños is naar de arena gaan om hanengevechten te volgen! Grappig, mijn dag was toch al niet zo diervriendelijk begonnen, dus dit kon er nog wel bij... Maar vooral de crowd was geweldig om te zien, hoe iedereen er zo in opgaat! Er wordt ook best veel geld op vergokt... En de eigenaars van de hanen die bij in de ring staan, zo fascinerend.

03:40 Gepost door Tessa | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Goh Tessa, wat een verhaal! En zoveel mooie dingen die je gezien hebt!Ben benieuwd naar de foto's van de Galapagos!
Alweer een onvergetelijke reis om toe te voegen aan je herinneringen. Met pech en schrikmomenten!
Tot binnenkort.
Mama

Gepost door: Sonja | 31-01-11

Tessa toch, wat een verhaal met de apen!!!!
Bij het lezen ervan kon ik me helemaal inleven, wat een eng gevoel moet dat niet geweest zijn!!!
Op zo'n reis moet je toch echt wel een engelbewaardertje meehebben hé...ondanks wat pech, stoute taxichauffeurs, cameradieven en keelonstekingen hebben jullie het er gelukkig heelhuids vanaf gebracht!
Wel super om te lezen hoe jullie die dief gevat hebben, de reactie van die mensen daar was wel volledig anders dan ik verwacht had. Hier zouden we zeggen "'t is maar een toerist" terwijl ze daar echt voor je opkwamen...fijn om te merken dat er nog eerlijke mensen op de aarbol zijn!!!!
Hey Tessa, ik zie er naar uit om je verhalen 'live' te mogen horen.
En dit zul jij waarschijnlijk niet graag horen maar toch zeg ik het je: tot maandag!!!!
Virginie

Gepost door: Virginie | 05-02-11

De commentaren zijn gesloten.