06-02-11

Home sweet home...

Hmm hmm...

Ondertussen zit ik alweer in het vliegtuig, onderweg van Madrid naar Brussel. Helaas.

Na de laatste blog, heb ik de bus genomen naar Latacunga, een stad 80km ten Zuiden van Quito en gateway naar de Quilotoa loop in de Andes.

De Quilotoa loop is de populaire naam van enkele kleine weggetjes langs schattige dorpjes en een supermooi kratermeer in de Andes. Het idee is om te voet, te paard of per truck in enkele dagen langs verschillende van deze dorpjes te trekken en onderweg te genieten van de prachtige natuur en de cultuur van de inheemse bevolking te beleven.

In het hostel in Latacunga zag ik Beate terug, die ik in de jungle kort bij de bushalte ontmoette (ze deed vrijwilligerswerk in hetzelfde centrum dan Marie-Line). Samen trokken we de volgende dag met de bus naar Llullu Llama, een hostel in Isinilivi. Allez ja, we stapten een paar kilometer te vroeg uit de bus en wandelden het laatste stuk naar het hostel als training voor de volgende dag. Het hostel in Isinlivi was absoluut geweldig, prachtige tuin met schitterend uitzicht in een dorpje waar misschien 20 huizen stonden. Bij de prijs van een bed is ook de prijs van het avondeten en ontbijt inbegrepen, omdat er in dat dorp nu eenmaal geen andere mogelijkheden zijn om iets te eten... We schoven dus gezellig met z'n allen aan tafel voor een heerlijke maaltijd! Een Engels koppel, deed de loop in de andere richting en zij waarschuwden ons voor de honden tijdens de hikes, er zouden blijkbaar al reizigers aangevallen zijn. Great... Transport is niet evident, de enige bus naar Latacunga gaat om 3uur 's ochtends en daar had ik ook niet echt zin in, vooruit dan maar, we overleven het wel. Na een heerlijk ontbijt 's ochtends trokken Beate en ik richting Chugchilan, een stevige wandeling van zo'n 4 tot 6 uur. In het hostel hadden we een "kaart"(lees: tekening) en een uitgebreide routebeschrijving meegekregen, maar het begon al goed, na amper 10 minuten gingen we al de verkeerde richting uit... Enfin, corrigeren was simpel, we waren niet veel te ver gelopen. Na een uur of zo, stond er opeens een blaffende hond op het pad. Even twijfelden we of we zouden doorlopen, maar toen er ook van achter ons een blaffende hond naar ons toekwam (ik wist helemaal niet dat honden samenspannen?), besloten we toch maar linksaf te gaan. Hier geraakten we het pad dus kwijt... We wisten dat we beneden aan de rivier moesten geraken, dus begonnen maar gewoon af te dalen omdat we absoluut niet terug wilden. Uiteindelijk kwamen we weer bij het pad, of toch bij de prikkeldraad die ons van het pad scheidde. Bij de rivier liepen we een tweede keer verloren en kwamen we uiteindelijk zo'n 30 meter boven de weide uit die we moesten oversteken. Beate ging hier door het bos naar beneden, ik besloot toch maar gewoon op mijn stappen terug te keren. Ondertussen hadden we dus niet erg veel vertrouwen meer in de routebeschrijving... (zoals sommigen onder jullie wel weten, ben ik echt niet zo slecht in die dingen, hoor, de routebeschrijving was op sommige punten echt fout en op andere punten gewoon heel onduidelijk) Wat wel duidelijk was, was dat we de rivier moesten oversteken en dat we een brug zouden tegenkomen gemaakt van boomstammen. Achter een bocht zagen we opeens 1 boomstam over de rivier liggen, was dat de brug?? Ok, 't was wel een dikke boom, maar ik vond het toch maar eng! 't Was hoog, het water stroomde snel en was redelijk ondiep, maar we zijn er over geraakt. En hierna zijn we nog maar 1 keer verkeerd gelopen en onder een prikkeldraad moeten kruipen... Verderop was het allemaal wel duidelijk. Aan een prachtig uitzichtpunt raakten we aan de praat met een local, die ons nog meenam naar zijn atelier om ons zijn kunstwerken te laten zien. Jammer genoeg waren ze allemaal van hout en konden we dus niets kopen (te groot, te zwaar, te log). Rond half drie kwamen we uiteindelijk in Chugchilan aan en checkten we in in alweer een prachtig hostel, mooie kamers, living met fantastisch uitzicht, hangmatten op de balkons, ... En alweer een gezellig avondmaal. De volgende dag zouden we naar Quilotoa trekken, een dorpje bij de krater met het gelijknamige meer. Hiervoor huurden we een paard en gids in! Leuk! De gids om niet verloren te lopen, de paarden om niet te moeten wandelen. Onze rugzakken zouden door een Zwitser, die in Alaska een auto gekocht had en hiermee door heel Noord- en Centraal Amerika gereden was, naar een hostel in Quilotoa gebracht worden. Het eerste stuk, het dal in, gingen we traag, zodat we wat konden wennen aan de paarden en tijd hadden om foto's te maken. Eenmaal de rivier over, brachten we het tempo er wat in en galoppeerden de paarden weer richting top. Tot ze moe waren of geen zin meer hadden... Tegen de middag kwamen we al aan in Quilotoa! Beate checkte hier in het hostel in, ik ging rechtstreeks naar het meer om toch nog een wandelingetje te maken. Het uitzicht in de krater was echt prachtig! Na een klein uurtje stappen, ging ik even zitten om van de mooie natuur te genieten. De mensen hier waren helaas niet zo vriendelijk dan de vorige dag... De eerste man die voorbijkwam begon een praatje met me; waar ik naartoe ging, waar ik vandaan kwam, of ik het meer mooi vond, ... plots zei hij dat hij van bij het ziekenhuis in Zumbahua kwam, want dat hij zijn vrouw had weggebracht en dat ze erg ziek was. Ik zei dat ik dat heel erg vond en hoopte dat ze snel weer beter zou zijn. Toen zei hij dat hij geen geld had om haar de volgende dag te gaan helpen en of ik misschien 5 dollar voor hem had!? Ja, niet dus!! 3 dollar dan? Ik probeerde hem te zeggen dat ik niet zomaar iedereen geld kon geven... Toen kwam zijn zoontje langs (met een nog levende kip in de hand) en vroeg hij of ik geen cadeautje voor zijn zoon bij me had. Uiteindelijk vertrokken ze, teleurgesteld. Wat ik eigenlijk ook was... Even later kwam er een vrouw langs met haar baby op haar rug. Ook zij vroeg me of een cadeautje voor haar of voor haar kind had. Pfff! Het is echt zielig dat mensen die zo dicht bij toeristische attracties wonen zo afhankelijk worden van bedelen... Vooral omdat andere mensen, twee dorpjes verder, misschien 20 kilometer, dat helemaal niet zijn!

Enfin, mijn uitzicht was bedorven en ik wandelde terug naar het hostel. De Zwitser en zijn nieuwe kennis, wel een vriendelijke local, gaven me een lift naar Zumbahua (over de scenic road, niet de geasfalteerde weg, gelukkig was het een 4WD), waar ik transport terug naar Latacunga kon zoeken. Toen ik op de bus stond te wachten, kwam er plots een pick up langs die richting Latacunga reed. Samen met nog twee andere mensen stapte ik hierin in, veel sneller dan de bus! Helaas, pindakaas, vlak voor Latacunga was er een road block met politie controle. Iedereen deed snel snel zijn gordel aan, maar we werden niet gespaard! De controle was trouwens heel anders dan bij ons, eerst moest iedereen zijn identiteitsbewijs laten zien en dan moesten alle ramen naar beneden en werd er een probleem gemaakt van een klein krasje bovenop het raam linksachter- we moesten aan de kant... Mijn medepassagiers beraadslaagden over een "bribe"van 5 dollar, maar mij werd niets gezegd of gevraagd. Of ze uiteindelijk iets betaald hebben, weet ik niet, maar we mochten even later toch doorrijden en toen we aankwamen in Latacunga moest ik maar 2 dollar betalen, dezelfde prijs dan de bus.

Terug in de beschaving, regelde ik een taxi naar Quito (gedeeld vervoer, 10 dollar, deur-tot-deur) voor de volgende dag en nam ik een heerlijk, veel te warme en veel te lange douche!

En helaas, donderdag racete ik in de taxi naar Quito. Allee ja; racen is veel gezegd, maar tegen 140 per uur (kilometers, gelukkig geen miles) over een weg die maar 1 rijstrook heeft, is toch wel snel genoeg.

In Quito bezocht ik die dag nog de botanische tuin en het serpentarium, gelegen in een groot park en alle twee wel de moeite om gezien te hebben. Na mijn laatste nacht op Zuid Amerikaanse bodem trok ik met de TeleferiQo nog naar 4100 meter, bovenop vulkaan Pichincha, om te genieten van het laatste uitzicht over Quito. Jammer genoeg was het, zelfs ‘s ochtends erg bewolkt en kon ik dus de vulkanen die Quito omringen niet zien.

Terug in het dal, wandelde ik nog even door het historisch centrum van Quito en toen was het alweer tijd om terug naar het hostel te gaan, spullen op te halen en richting luchthaven te trekken…

De voorbije 10 weken zijn echt voorbijgevlogen! Morgen trek ik alweer terug naar kantoor, eens kijken of mijn collega’s me nog herkennen…

21:29 Gepost door Tessa | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.