05-01-14

Argentinië, Brazilië en Uruguay

Mijn excuses als ik jullie lang in spanning heb gehouden over hoe de Iguazu falls er in het echt uitzien, maar helaas, ik ben er al dagen over na aan het denken en heb besloten dat het toch niet evident is te beschrijven wat we daar allemaal gezien hebben! We hadden er hoge verwachtingen van, de hele trip door hebben we mensen tegengekomen die ons aanporden om ook naar het uiterste noorden te trekken voor deze spectaculaire belevenis. Mensen hadden het over helicoptertours, boottochten onder de falls, uitzichtpunten, ... Dit moesten we echt gezien hebben! Zo gezegd, zo gedaan. We kwamen 's avonds toe in de luchthaven en Joris en Ineke hadden een airport transfer geregeld, handig! In de auto had die vriendelijke meneer de chauffeur het over wat we allemaal moesten doen, zien, hoe we er moesten komen en dat hij ons ook kon brengen- uiteraard. En dus regelden we dat hij ons 's ochtends ook weer kwam ophalen om naar de falls te gaan. Dat was voordat de koffer openging en William dacht dat mijn tas eruit zou vallen, welteverstaan...

Anyway, na een nachtje in onze geaircode kamer- geen overbodige luxe daar- en met de picknicks in de tas, werden we opgehaald door onze goede vriend en trokken we naar de falls. Zoals te verwachten, had hij in het park nog andere goede vrienden en lootste hij ons rechtstreeks naar de Jungle tours om ons een boottocht of een grand adventure te verkopen. Wij konden echter niet meer langer wachten en trokken rechtstreeks naar de wandelpaden langs de falls. Aan de Argentijnse kant zijn er drie wandelcircuits, het upper circuit, waar we magnifieke vergezichten hadden van de falls en het lower circuit waar we tot aan de voet van enkele van de falls konden gaan. Het leek alsof er achter elke bocht een nieuwe foto te voorschijn kwam! En toen we dan bijna beneden waren, besloten William en ik om de boottocht onder de falls te doen, 't was echt superwarm, we konden heus wel wat afkoeling gebruiken! William had zijn onderwaterfototoestel mee, dus hup, wij de boot in! Eerst ging de boot langs verschillende kanten bij de watervallen "kijken" zodat iedereen voldoende foto's kon maken. We konden helaas wel niet te dicht bij de Garanta de Diablo (keel van de duivel) komen, want daar is het water veel te ruw, komt er echt te veel water naar beneden, maar we kwamen toch wat dichterbij verschillende watervallen dan op de walkways en toen moest iedereen zijn fototoestel veilig wegbergen, deden de gidsen een regenpak aan en was het tijd om nog wat dichterbij te komen! William maakte er een filmpje van, maar ik denk niet dat er behalve water en ons gegibber veel op staat! Op een gegeven moment zat er zoveel water in mijn ogen dat ik ze niet meer kon openhouden en moest ik mijn zonnebril vasthouden om hem niet te verliezen! Maar het was erg leuk en verfrissend, al was het water helemaal niet koud! Ik had wel 's ochtends een domme beslissing gemaakt door een wit t-shirt aan te doen... Toen het nat was kon er uiteraard door gekeken worden en de schouderriem van mijn tas gaf erop af, dat topje heb ik dus niet meer terug ingepakt... Na onze picknick with a view, namen we de parktrein naar de Garganta, waar het laatste wandelcircuit is. 't is best nog ver stappen om de rivier voor een groot stuk over te steken en je ziet overal brokstukken van een vorige brug liggen, maar er is veel volk en er zwemmen supergrote vissen, dus 't is wel relaxt en na een kilometertje boven het water, kom je bij de grootste waterval- oorverdovend, gigantische hoeveelheden water, supergrote regenbogen en ik wist echt niet waar eerst kijken! Als je komt aangewandeld, zie je het water zo rustig over de rand glijden, maar als je dan een beetje verder de brute kracht ziet waarmee het water naar beneden dendert, wow! Op de terugweg probeerden we allemaal nog een toucan te spotten, Joris en Ineke in een bootje, wij vanop het land, maar helaas, we hadden geen van allemaal geluk... Terug in ons hostel namen we een welverdiende duik in het zwembad! En 's avonds gingen we eten bij het drielandenpunt, over de rivier konden we langs de ene kant Paraguay zien en langs de andere kant Brazilië. Omdat we één dag aan de falls niet genoeg vonden, trokken we de volgende dag naar de Braziliaanse kant, waar het vooral erg druk was! Maar ook daar was een wandeling aangelegd met leuke viewpoints en daar konden we wat lager dan aan de Argentijnse kant erg dicht bij de Garganta komen- camera op tijd in de drybag steken was de boodschap! Ook erg leuk, je kon er dan nog een lift nemen om de Garganta vanaf twee verschillende niveaus te zien. Na onze picknick was het helaas tijd om weer terug de bus naar Argentinië te nemen, zonder een toucan gespot te hebben... 

En 's avonds, namen we de nachtbus, richting Uruguay, mijn paspoort begint erg vol te raken van deze trip! 't Zou onze laatste nachtbus zijn, de laatste lange afstand op deze trip en 't was er alleszins één to remember! 't Was superkoud in de bus, we stopten echt heel erg vaak, het eten was slecht en om twee uur 's nachts zijn we van de weg geraakt! We hebben er ongeveer een uur twintig centimeter diep in kleiachtig zand gestaan en konden niet meer voor- of achteruit! Great! UIteindelijk zijn we dan toch terug de weg op getrokken door een vrachtwagen, maar onze connectie naar Uruguay, die hadden we wel gemist in het grensstadje! Pfff! Uiteindelijk kwamen we pas na de middag aan in Salto en bleken onze bankkaarten het niet te doen... William kon gelukkig wel geld afhalen met zijn VISA kaart, maar ook mijn Matercard deed niets. 

Om onze gedachten te verzetten en ondanks de hittegolf, trokken we naar de thermen, in de veronderstelling dat er ook wel één bad met koud water zou zijn- niet dus! Ik lag er de hele middag in de schaduw, William probeerde er nog wel wat warme baden uit. 

Zondag trokken we naar Montevideo, voor een dagje maar, want rond oudjaar hadden we gereserveerd in een hostel in Punta Del Este. We verkenden toch al het oude stadscentrum van Montevideo, aten gnocchi zoals de locals de 29ste en probeerden wat verkoeling voor de hittegolf te zoeken...

's Anderendaags waren we blij naar Punta te trekken, langs de Atlantische oceaan zou het wel wat aangenamer zijn! Het was er supertoeristisch, maar wel op een aangename manier, er waren veel winkeltjes, leuke stranden, overal mensen, surfers, families, ... Mensen gaan overal naartoe met hun strandstoel, op oudejaarsavond gingen we naar het vuurwerk kijken vanaf de Rambla, jonge mensen zaten er gewoon op het strand of in het gras, oudere mensen haalden hun stoeltje uit de kofferbak en zetten het neer op de stoep naast de auto! En iedereen had schuimwijn bij! Wij gelukkig ook, helemaal uit Argentinië meegebracht, een rosada en een extra brut van Trapiche, een bodega die we in Mendoza bezocht hadden, mmm! Oh ja, en ik had een glittertopje gekocht in Cordoba! Na het vuurwerk waren er feestjes op straat, vanaf een tent of vanaf een restaurant speelde er een dj en dansten mensen op de straat, op de stoep, supergezellig! We aten er ook seafood, erg lekker! Maar helaas was het na drie dagen weer tijd om te vertrekken... Gelukkig onweerde en regende het die dag, anders hadden we het echt moeilijk gehad om onszelf naar het busstation te slepen, maar Montevideo wachtte op ons.

Ook in Montevideo was er onweer geweest en dus koelde het gelukkig wel een beetje af. Door de regen deden we het de eerste dag maar wat rustig aan, we gingen wat musea bekijken, dronken een koffietje, wandelden door wat galerijtjes met winkeltjes en aten 's avonds nog een lekkere sappige steak! En toen we gisteren opstonden, was de hemel weer felblauw en scheen de zon weer volop! Dus besloten we om wat uitzichtpunten te gaan verkennen, op een heuvel licht een fort op 132m, dus we namen de bus naar de wijk waar het fort gelegen is. Het was best wel een eindje in de bus en we raakten met verschillende mensen aan de praat, iedereen zei hoe mooi het wel niet was vanaf het fort en was behulpzaam met waar we moesten uitstappen en toen begonnen we dus aan onze wandeling naar boven. Toen we op een paar honderd meter van het fort waren, zagen we het uitzicht over de baai en gingen we al wat foto's nemen. Er kwamen twee jongens op een scootertje onze richting uit, ik dacht eerst dat ze een babbeltje met ons wilden doen, maar nee hoor, toen ze vlakbij ons waren, stapte er eentje af en bleek dat hij iets heel anders wilde- onze fototoestellen!! Honderd dingen gingen er door mijn hoofd, gaande van "Moet ik dat nu gewoon afgeven aan een jong gastje?" over "Wat?? Nee, dat moet een grap zijn!" tot "No way!" en toen nam mijn overlevingsinstinct het over en begon ik te roepen en te lopen richting een kerel die zijn hond uitliet. De jongste van de twee leek nog even op William af te willen komen, maar omdat de andere op de scooter bleef zitten, William groter was en ik achter hulp ging, droop hij het ook maar af! Achteraf bekeken vond ik het vooral vreemd... We stonden langs de rand van de weg en zij hadden een scootertje, ze hadden toch kunnen komen aanrijden, mijn handtas grijpen en wegwezen? In de plaats daarvan besloten ze "vriendelijk om ons fototoestel te vragen", wie geeft dat dan?? Aan twee snotjong die amper oud genoeg zijn om met zo'n scootertje te rijden? Toen we daarna bij het fort bovenkwamen, werd ons wel duidelijk gemaakt dat dit niet echt een veilige buurt was en dat we best alleen van in het fort foto's konden maken en beter niet alleen naar beneden wandelden, pffff! Enfin, we hadden nog alles, we namen op de terugweg voor de zekerheid maar een taxi naar de bushalte, maar ons humeur was er wel aan, die ochtend! De rest van de dag deden we het dan ook maar weer rustig aan, bezochten nog de mirador van Uruguays hoogste skyscraper (maar 106 meter, 26 verdiepingen...), het parlement en voor de rest hingen we nog wat rond. 

Vanochtend was het dan alweer tijd om onze bagage samen te rapen en n zitten we weer op de bus, richting Colonia deze keer, waar we morgen de ferry nemen naar Buenos Aires.

02:16 Gepost door Tessa in Trips | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.