Wannabe globetrotter!

Home sweet home...

2011-02-06T21:29:31+01:00

Hmm hmm...

Ondertussen zit ik alweer in het vliegtuig, onderweg van Madrid naar Brussel. Helaas.

Na de laatste blog, heb ik de bus genomen naar Latacunga, een stad 80km ten Zuiden van Quito en gateway naar de Quilotoa loop in de Andes.

De Quilotoa loop is de populaire naam van enkele kleine weggetjes langs schattige dorpjes en een supermooi kratermeer in de Andes. Het idee is om te voet, te paard of per truck in enkele dagen langs verschillende van deze dorpjes te trekken en onderweg te genieten van de prachtige natuur en de cultuur van de inheemse bevolking te beleven.

In het hostel in Latacunga zag ik Beate terug, die ik in de jungle kort bij de bushalte ontmoette (ze deed vrijwilligerswerk in hetzelfde centrum dan Marie-Line). Samen trokken we de volgende dag met de bus naar Llullu Llama, een hostel in Isinilivi. Allez ja, we stapten een paar kilometer te vroeg uit de bus en wandelden het laatste stuk naar het hostel als training voor de volgende dag. Het hostel in Isinlivi was absoluut geweldig, prachtige tuin met schitterend uitzicht in een dorpje waar misschien 20 huizen stonden. Bij de prijs van een bed is ook de prijs van het avondeten en ontbijt inbegrepen, omdat er in dat dorp nu eenmaal geen andere mogelijkheden zijn om iets te eten... We schoven dus gezellig met z'n allen aan tafel voor een heerlijke maaltijd! Een Engels koppel, deed de loop in de andere richting en zij waarschuwden ons voor de honden tijdens de hikes, er zouden blijkbaar al reizigers aangevallen zijn. Great... Transport is niet evident, de enige bus naar Latacunga gaat om 3uur 's ochtends en daar had ik ook niet echt zin in, vooruit dan maar, we overleven het wel. Na een heerlijk ontbijt 's ochtends trokken Beate en ik richting Chugchilan, een stevige wandeling van zo'n 4 tot 6 uur. In het hostel hadden we een "kaart"(lees: tekening) en een uitgebreide routebeschrijving meegekregen, maar het begon al goed, na amper 10 minuten gingen we al de verkeerde richting uit... Enfin, corrigeren was simpel, we waren niet veel te ver gelopen. Na een uur of zo, stond er opeens een blaffende hond op het pad. Even twijfelden we of we zouden doorlopen, maar toen er ook van achter ons een blaffende hond naar ons toekwam (ik wist helemaal niet dat honden samenspannen?), besloten we toch maar linksaf te gaan. Hier geraakten we het pad dus kwijt... We wisten dat we beneden aan de rivier moesten geraken, dus begonnen maar gewoon af te dalen omdat we absoluut niet terug wilden. Uiteindelijk kwamen we weer bij het pad, of toch bij de prikkeldraad die ons van het pad scheidde. Bij de rivier liepen we een tweede keer verloren en kwamen we uiteindelijk zo'n 30 meter boven de weide uit die we moesten oversteken. Beate ging hier door het bos naar beneden, ik besloot toch maar gewoon op mijn stappen terug te keren. Ondertussen hadden we dus niet erg veel vertrouwen meer in de routebeschrijving... (zoals sommigen onder jullie wel weten, ben ik echt niet zo slecht in die dingen, hoor, de routebeschrijving was op sommige punten echt fout en op andere punten gewoon heel onduidelijk) Wat wel duidelijk was, was dat we de rivier moesten oversteken en dat we een brug zouden tegenkomen gemaakt van boomstammen. Achter een bocht zagen we opeens 1 boomstam over de rivier liggen, was dat de brug?? Ok, 't was wel een dikke boom, maar ik vond het toch maar eng! 't Was hoog, het water stroomde snel en was redelijk ondiep, maar we zijn er over geraakt. En hierna zijn we nog maar 1 keer verkeerd gelopen en onder een prikkeldraad moeten kruipen... Verderop was het allemaal wel duidelijk. Aan een prachtig uitzichtpunt raakten we aan de praat met een local, die ons nog meenam naar zijn atelier om ons zijn kunstwerken te laten zien. Jammer genoeg waren ze allemaal van hout en konden we dus niets kopen (te groot, te zwaar, te log). Rond half drie kwamen we uiteindelijk in Chugchilan aan en checkten we in in alweer een prachtig hostel, mooie kamers, living met fantastisch uitzicht, hangmatten op de balkons, ... En alweer een gezellig avondmaal. De volgende dag zouden we naar Quilotoa trekken, een dorpje bij de krater met het gelijknamige meer. Hiervoor huurden we een paard en gids in! Leuk! De gids om niet verloren te lopen, de paarden om niet te moeten wandelen. Onze rugzakken zouden door een Zwitser, die in Alaska een auto gekocht had en hiermee door heel Noord- en Centraal Amerika gereden was, naar een hostel in Quilotoa gebracht worden. Het eerste stuk, het dal in, gingen we traag, zodat we wat konden wennen aan de paarden en tijd hadden om foto's te maken. Eenmaal de rivier over, brachten we het tempo er wat in en galoppeerden de paarden weer richting top. Tot ze moe waren of geen zin meer hadden... Tegen de middag kwamen we al aan in Quilotoa! Beate checkte hier in het hostel in, ik ging rechtstreeks naar het meer om toch nog een wandelingetje te maken. Het uitzicht in de krater was echt prachtig! Na een klein uurtje stappen, ging ik even zitten om van de mooie natuur te genieten. De mensen hier waren helaas niet zo vriendelijk dan de vorige dag... De eerste man die voorbijkwam begon een praatje met me; waar ik naartoe ging, waar ik vandaan kwam, of ik het meer mooi vond, ... plots zei hij dat hij van bij het ziekenhuis in Zumbahua kwam, want dat hij zijn vrouw had weggebracht en dat ze erg ziek was. Ik zei dat ik dat heel erg vond en hoopte dat ze snel weer beter zou zijn. Toen zei hij dat hij geen geld had om haar de volgende dag te gaan helpen en of ik misschien 5 dollar voor hem had!? Ja, niet dus!! 3 dollar dan? Ik probeerde hem te zeggen dat ik niet zomaar iedereen geld kon geven... Toen kwam zijn zoontje langs (met een nog levende kip in de hand) en vroeg hij of ik geen cadeautje voor zijn zoon bij me had. Uiteindelijk vertrokken ze, teleurgesteld. Wat ik eigenlijk ook was... Even later kwam er een vrouw langs met haar baby op haar rug. Ook zij vroeg me of een cadeautje voor haar of voor haar kind had. Pfff! Het is echt zielig dat mensen die zo dicht bij toeristische attracties wonen zo afhankelijk worden van bedelen... Vooral omdat andere mensen, twee dorpjes verder, misschien 20 kilometer, dat helemaal niet zijn!

Enfin, mijn uitzicht was bedorven en ik wandelde terug naar het hostel. De Zwitser en zijn nieuwe kennis, wel een vriendelijke local, gaven me een lift naar Zumbahua (over de scenic road, niet de geasfalteerde weg, gelukkig was het een 4WD), waar ik transport terug naar Latacunga kon zoeken. Toen ik op de bus stond te wachten, kwam er plots een pick up langs die richting Latacunga reed. Samen met nog twee andere mensen stapte ik hierin in, veel sneller dan de bus! Helaas, pindakaas, vlak voor Latacunga was er een road block met politie controle. Iedereen deed snel snel zijn gordel aan, maar we werden niet gespaard! De controle was trouwens heel anders dan bij ons, eerst moest iedereen zijn identiteitsbewijs laten zien en dan moesten alle ramen naar beneden en werd er een probleem gemaakt van een klein krasje bovenop het raam linksachter- we moesten aan de kant... Mijn medepassagiers beraadslaagden over een "bribe"van 5 dollar, maar mij werd niets gezegd of gevraagd. Of ze uiteindelijk iets betaald hebben, weet ik niet, maar we mochten even later toch doorrijden en toen we aankwamen in Latacunga moest ik maar 2 dollar betalen, dezelfde prijs dan de bus.

Terug in de beschaving, regelde ik een taxi naar Quito (gedeeld vervoer, 10 dollar, deur-tot-deur) voor de volgende dag en nam ik een heerlijk, veel te warme en veel te lange douche!

En helaas, donderdag racete ik in de taxi naar Quito. Allee ja; racen is veel gezegd, maar tegen 140 per uur (kilometers, gelukkig geen miles) over een weg die maar 1 rijstrook heeft, is toch wel snel genoeg.

In Quito bezocht ik die dag nog de botanische tuin en het serpentarium, gelegen in een groot park en alle twee wel de moeite om gezien te hebben. Na mijn laatste nacht op Zuid Amerikaanse bodem trok ik met de TeleferiQo nog naar 4100 meter, bovenop vulkaan Pichincha, om te genieten van het laatste uitzicht over Quito. Jammer genoeg was het, zelfs ‘s ochtends erg bewolkt en kon ik dus de vulkanen die Quito omringen niet zien.

Terug in het dal, wandelde ik nog even door het historisch centrum van Quito en toen was het alweer tijd om terug naar het hostel te gaan, spullen op te halen en richting luchthaven te trekken…

De voorbije 10 weken zijn echt voorbijgevlogen! Morgen trek ik alweer terug naar kantoor, eens kijken of mijn collega’s me nog herkennen…

Avonturen in Peru en Ecuador

2011-01-31T03:40:10+01:00

Ondertussen zijn we in Ecuador, we zitten op het vliegtuig naar de Galapagos eilanden!! Maar, ik zal eerst een tijdje terugspoelen- waar moet ik weer beginnen?

Na de laatste blog hadden we de nachtbus genomen naar Trujillo, een stad die veel mensen de moeite waard vonden en die er ook bekend om stond redelijk gevaarlijk te zijn voor toeristen... Vals geld, pickpockets, noem maar op. En ja, natuurlijk zijn veel van die verhalen overdreven, maar we hadden veel info first-hand gekregen, dus namen het deze keer wel serieus... We hadden op voorhand een hostel geboekt en konden 's ochtends direct in onze kamer, spullen droppen, tanden poetsen en omkleden. Na een nachtbus verdienden we wel een rustig dagje, dus zijn we lekker uit gaan ontbijten, hebben een wandelingetje gemaakt in het historisch centrum, een middagdutje gedaan en 's avonds een film gaan kijken. De volgende dag zijn we naar Chan Chan geweest, de ruines van een volk dat in de buurt van Trujillo een stad van zo'n 60 vierkante km gebouwd had en waar op het hoogtepunt zo'n 100.000 mensen woonden. Voornamelijk indrukwekkend door de grootte, want omdat ze met adobe (leem, denk ik) bouwden, is hier door de jaren heen heel veel van geerodeerd en is er nog maar weinig van overgebleven. Chan chan ligt ongeveer halfweg tussen Trujillo en de Huanchaco, een kustdorpje, dus zijn we daar ook de sfeer nog gaan opsnuiven! Enkel de sfeer, we hadden wel zwemgerief bij, maar we zijn watjes en vonden het niet superwarm, dus zijn we niet gaan zwemmen. En om te vissen hadden we geen geduld, dus ja... Een cocktail dan maar, een aperitiefje moet kunnen, he! En een suikerspin erbij om de eerste honger te stillen met een suikerkick. Helaas voor de echte honger, toen we rond half zeven (!?) over de dijk wandelden richting de visrestaurantjes die er eerder heel erg druk uitzagen, bleken deze ondertussen allemaal gesloten te zijn!! Vreemd... En we hadden al heel de dag zin in seafood... Op weg naar de bushalte hebben we dan van zo'n straatstalletje een gevulde aardappel gekocht- njam njam en terug in Trujillo pas een deftige maaltijd gegeten.

Vanuit Trujillo zijn we doorgegaan naar Chiclayo, een busrit van maar 3 uur. We vonden hier al snel een goedkoop, gezellig hostel, met ubervriendelijke en behulpzame receptionist. Ondertussen was het al een flink stuk in januari, maar toch was de Plaza de Armas nog volledig in de kitscherige kerstsfeer- leuk om te zien! Omdat er nog kerstsfeer alom was, heb ik in Chiclayo (beter laat dan nooit) nog een kerstcadeautje voor William gekocht, ik wist dat hij blij zou zijn met een point and shoot camera en omdat we nog naar de Galapagos eilanden zouden gaan, zou een waterdichte versie best wel van pas komen! En gelukkig, 's avonds, lekker seafood gegeten in een lokaal restaurantje, waar we voor de zekerheid, toch maar rond zes uur binnenstapten. Vanuit Chiclayo bezochten we de ruines van Sipan en Tucume, allebei, zoals Chan Chan, gebouwd met adobes en dus sterk geerodeerd, maar toch nog heel indrukwekkend. In Sipan werden verschillende graven van belangrijke of rijke mensen opgegraven en de artefarcten hiervan zijn echt heel erg indrukwekkend!

Vanuit Chiclayo zouden we de grens met Ecuador oversteken, eerst een korte busrit naar Piura en vandaaruit een nachtbus naar Loja, in de zuidelijke highlands van Ecuador. Zo gezegd, zo gedaan. Aangekomen in Piura gingen we te voet naar het busstation van Loja International, een paar honderd meter buiten het centrum, langs de hoofdweg, om onze tickets voor enkele uren later te regelen. We lieten er onze bagage achter en trokken te voet richting centrum om nog iets te eten en de tijd wat te doden. Helaas, 1 kruispunt verder wilde William met zijn gloednieuwe fototoestel een foto van een marktje maken toen het toestel ineens met kracht uit zijn handen gegrepen werd!! Hoe is dat nu mogelijk?? Ik stond al een meter verder of zo (was een beetje ongeduldig om door te gaan) en hoorde William opeens heel luid schreeuwen en vanuit mijn ooghoek zag ik ook iemand wegrennen. Niet goed wetende wat er gebeurde, besloot ik er maar achteraan te gaan. Een beetje verder zag ik ook nog een tweede kerel lopen, die had het toestel uit William's handen gegritst. Ik hoorde William achter mij lopen, maar keek niet achterom, ik riep voorbijgangers om hulp "Stop them, they stole my camera!!" en was aangenaam verbaasd toen enkele andere mensen met mij mee achter de twee overvallers aangingen. Ze liepen al snel een marktje in en ook daar waren de marktkramers behulpzaam en vertelden ze ons welke richting ze uitgegaan waren. Maar ik verloor terrein, ik had mijn grote handtas bij, was totaal onvoorbereid en droeg sandalen. Ik hoorde William ook niet meer achter me, maar de mensen voor me bleven lopen, de marktkramers bleven behulpzaam en ik vond mijn tweede adem. Uiteindelijk gaven ze gewoon op. Pickpockets zijn niet goed voor het toerisme en worden dus door de lokale bevolking niet bepaald gewaardeerd en ze hadden uiteindelijk door dat er meer mensen sympathie voor mij hadden dan voor hen en dat ze het niet zouden halen. En uiteindelijk had iemand hen te pakken, kreeg iemand anders het fototoestel in zijn handen en gaf het terug aan mij! Er duikte ook nog een security officer op die 1 van de belagers beetnam en toen kwam ook William eraan, hoe die ons gevonden had in die wirwar van steegjes en stalletjes begrijp ik nog steeds niet, maar met bloed in zijn gezicht en op zijn armen dacht ik al snel "we moeten hier weg!" William wou de belager nog een lesje leren, maar ik heb hem toch maar snel in een taxi gesleurd... Tijd voor een koffie! En helaas, het uitkuisen van de oorlogswonden. Het personeel van de coffeeshop-restaurant waar we uiteindelijk terechtkwamen was wel supervriendelijk, we kregen ijs om tegen William zijn kaak te houden en jodium om de wonde onder zijn elleboog te ontsmetten (die nog wel redelijk diep was en, ondertussen, twee weken later, nog steeds niet helemaal genezen is). William was in volle vaart, in het begin van de achtervolging, uitgegleden op een pleintje met grind en stenen- pijnlijk!

Maar enfin, eind goed, al goed, we hadden het fototoestel terug en we zouden dezelfde avond nog Peru verlaten! Een beetje met een wrang gevoel, dat wel, maar op naar een nieuwe start in Ecuador.

In Ecuador hadden we een heel mooi hostel geboekt in Vilcabamba, een stadje bij het Nationaal Park Podocarpus. 't Was eigenlijk eerder een resort dan een hostel, je had het hoofdgebouw, met het restaurant met fantastische uitzichten, en dan aparte cabanas of gebouwen met enkele kamers. Voor elk gebouw hingen hangmatten en tussen de gebouwtjes in was de tuin echt supermooi, er was een zwembad en een heuse relaxruimte voor de massages (op onze laatste ochtend daar hebben we nog van een heerlijke full body massage genoten). De volgende dag hadden we een paardrijtocht in het Nationaal Park geboekt, 6 uur paardrijden, lunch en anderhalf uur stappen, een redelijk dagvullend programma! Vanuit het dorpje gingen we te paard richting het Nationaal Park, een tochtje van bijna een uur dat ons deed wennen aan de paarden. Eens de rivier over, begon het flink bergop te gaan en ik was blij dat we dat niet allemaal moesten wandelen! De uitzichten over de vallei en de bergen waren adembenemend mooi! Eens boven, werden de paden terug opgeladen en trokken wij te voet richting de waterval waar we onze lunch gingen verorberen. En te hand ook op bepaalde momenten... Man, het was wel redelijk eng!! Op sommige plaatsen hingen touwen waar je je aan vast moest houden om boven of beneden te geraken, op andere plaatsen moest je je voet ter hoogte van je maag zetten om weer een stapje hoger te klimmen en op nog andere plekken, moesten we door het riviertje waden of was het pad zo modderig dat we naar beneden schoven. Maar de uitxichten en de waterval waren het absoluut waard! En de lunch ook wel- versgemaakte guacamole, kaas en tonijn, wat wil je nog meer in de middle of nowhere?

Helaas konden we niet langer in paradise blijven, we hadden niet superveel tijd meer om in Quito te raken en de trip naar de Galapagos eilanden te regelen...

Dus vertrokken we naar Cuenca, een stad bekend om zijn coloniale geschiedenis (en heerlijke dessertjes, maar dat hebben we pas ter plaatse ontdekt). Een mooi stadje, gezellig om rond te lopen, en vooral leuk om niets speciaals te doen- beetje langs de kliffen langs de rivier wandelen, naar een uitzicht punt gaan, beetje kerkjes bezoeken en rondhangen op pleintjes, een enquete van een peace corps volunteer invullen, ... Je weet wel, echt citytrippen!

Vanuit Cuenca trokken we naar Baños, alweer met de nachtbus... De laatste van deze reis. En gelukkig maar, want het was by far de ergste! De chauffeur reed echt als een gek, snelheidslimieten betekenden niets voor hem, inhaalverboden en vluchtheuvels evenmin. We zaten op de eerste rij (hadden onze tickets al een dag op voorhand gekocht), en hadden echt wel graag veiligheidsgordels gehad... Er werd ook een uur en half van de verwachte reistijd afgereden, dus werden we om half vijf gedropt in Ambato, waar we een eeuwigheid gewacht hebben op een lokale bus naar Baños. Gelukkig hadden we al een hostel geboekt en toen we daar om 6uur aanbelden, mochten we direct naar onze kamer en konden we toch nog een dutje doen! De rest van de dag hebben we rustig doorgebracht, uit gaan ontbijten, relaxen in de warmwaterbaden, een wijntje drinken in de woonkamer van ons hostel en een filmpje kijken, meer moet dat niet zijn! De volgende ochtend was het alweer tijd om door te reizen en hebben we de bus richting Quito genomen. Na het inchecken in ons hostel, zijn we direct gaan "shoppen" voor onze trip naar de Galapagos! Jeej! We hadden ons laten vertellen dat de laatste bedden op de bootcruises in Quito en in Guayaquil door de travel agencies aan dumpingprijzen verkocht worden. Nu ja, dumpingprijzen is veel gezegd, maar de lastminutes zijn toch ongeveer de helft van de prijs dan wanneer je op voorhand boekt. Wij wilden 5 dagen gaan (aan de laatste dag heb je heel weinig, want de vlucht gaat al 's ochtends terug en 4 dagen leek ons dus heel erg weinig) en nadat we een aantal touragencies bezocht hadden, kozen we voor de Encantada, die ons langs enkele van de noordelijke Galapagos eilanden zal brengen.

Omdat deze cruise pas op zondag vertrekt, beslissen we om de volgende dag richting jungle te trekken om Marie-Line te gaan bezoeken! Nog voordat we de cruise effectief betaald hadden, hadden we Marie-Line al ge-sms-t om haar het blijde nieuws te vertellen! Helaas pindakaas, toen we terug in het hotel waren en de lodge in het park waar zij vrijwilligerswerk doet belden om een kamer te reserveren bleek dat deze volgeboekt was voor de komende dagen... Aaargh! Er is daar ook nog een luxe lodge, maar die kost ongeveer 150 dollar per persoon voor 2 nachten, dus na onze splurge voor de Galapagos cruise hadden we dat er niet meer voor over en moesten we dus een alternatief plan bedenken... Tot Marie-Line ons een paar uur later smste dat we in het vrijwilligershuis mochten blijven slapen!

De jungle is meestal niet vlakbij de hoofdstad, dus moesten we de volgende dag alweer vroeg uit bed en voor het ontbijt uitchecken om op de eerste bus richting Tena te stappen. Daar aangekomen, hadden we eventjes tijd om wat te eten en wat rond te wandelen, voordat we nog een bus moesten nemen die ons langs de Rio Napo zou afzetten op ongeveer 2 km van AmaZOOnico, waar we dan een kano naartoe moesten nemen. Onze pech kennende, was er natuurlijk in de verste verte geen kano te bespeuren... Na een klein uur wachten en 1 voorbijvarende kano met toeristen die niet aanlegde om ons mee te nemen, hebben we maar naar AmaZOOnico gebeld en hebben zij een kano gestuurd. Toen we goed en wel in AmaZOOnico aangekomen waren, hadden we uiteraard niet veel energie meer over om meer te doen dan wat in de hangmat hangen en met Marie-Line socializen. Ze beloofde ons voor de volgende dag een tour van het park, een jungle wandeling en misschien nog een afdaling van de rivier in van die opblaasbare banden. De volgende ochtend maakte Marie-Line ons wakker met een heerlijk ontbijt van vers fruit en pannenkoeken en nam ze ons mee op een gepersonaliseerde tour van het park. De meeste dieren die terechtkomen in AmaZOOnico zijn opgegroeid bij mensen als huisdieren, maar werden op een bepaald moment door de eigenaars weggedaan omdat ze agressief werden, waardoor ze in AmaZOOnico in een kooi terechtkomen. Veel van deze dieren kunnen dus ook niet terug uitgezet worden in het wild... Een aantal dieren lopen vrij rond tussen de kooien, maar gaan nooit de jungle in, zo werden we tijdens de tour gevolgd door een superschattig wolaapje, lopen er landschildpadden tussen de kooien, en leeft er een hele kolonie kleine doodskopaapjes. Na het middageten en een siesta, vertrokken we voor een korte wandeling door de jungle, langs enkele indrukwekkend grote bomen en een uitkijkpunt over de rivier, waarna we weer terug bij AmaZOOnico zouden aankomen. Wij dus vol goede moed vertrokken, fototoestellen in de aanslag! Het was ook echt indrukwekkend om door de jungle te wandelen, er was wel een pad, maar dit was redelijk smal en we konden ons dus makkelijk inbeelden dat er nog nooit iemand gewandeld had waar wij nu wandelden! Het uitzicht van de mirador was echt schitterend, de rivier die zich langs twee kanten uitstrekt en niets dan jungle in alle andere richtingen. Het pad dat we volgden maakt een loop, dus we volgden dit opnieuw richting AmaZOOnico. Enkele meter verder zagen we opeens een volwassen wolaap in een boom! Helemaal niet ver van ons, tien meter of zo. Marie-Line vond het vooral helemaal geweldig, maar ik twijfelde ook even of ik mijn foto-toestel zou bovenhalen. Ik keek om naar William, die achter mij wandelde en zag achter hem nog een aap, op het pad. Een volwassen spdidermonkey. Echt vlakbij, minder dan 5 meter van hem vandaan! Eng! Dus ik zei tegen Marie-Line dat we verder moesten gaan en wandelde haar voorbij, ik werd echt bang van die apen. Ik begon te snelwandelen en hoorde Marie-Line nog zeggen dat we geen paniek mochten laten zien, maar ik antwoordde dat dat al te laat was. Ik was ondertussen al een paar tiental meter verder en ook William had Marie-Line al ingehaald toen zij nog steeds bleef stilstaan en de apen echt al vlakbij moesten zijn. Opeens hoorde ik haar gillen, de apen waren op haar gesprongen en probeerden haar te bijten!! Ik riep naar William dat ze op Marie-Line zaten en hij liep terug en begon tegen de apen te schreeuwen. Ik was echt bang dat ze ondertussen van alle kanten gingen komen- sommige apen leven in groep en komen elkaar te hulp als er 1 schreeuwt- dus ik raapte van de grond een grote stok op. William had ondertussen ook een stok gevonden en nadat hij in de richting van de apen sloeg, lieten ze Marie-Line los. We begonnen te lopen, verder het pad af. Supereng! Ik was echt bang om te vallen, het ging bergaf in de jungle. William liep achteraan en de apen volgden ons nog steeds, dus ik was ook bang dat ze hem zouden aanvallen. Elke paar meter draaide William zich om en schreeuwde hij tegen de apen en sloeg hij heen en weer met de stok! Ondertussen leek er geen eind aan het pad te komen en zwikte ik ook nog eens ergens mijn enkel om, aargh! Dramatisch als ik ben dacht ik toen echt: "als ik nu val, word ik opgegeten door apen!". Uiteindelijk zagen we een gebouw en eerst dacht Marie-Line dat dat de quarantaine was voor dieren die pas in het centrum aankwamen, maar omdat we zo gestresseerd en in de war waren, wist ze niet welke richting we dan uit moesten lopen en omdat we nog altijd gevolgd werden door 1 agressieve aap, kozen we uiteraard de verkeerde kant! We liepen ondertussen wel weer paralel aan de rivier, wat me een ietwat veiliger gevoel gaf en we werden ook niet meer gevolgd. Uiteindelijk kwamen we aan bij Runa Huasi, de lodge in het park die we oorspronkelijk wilden boeken. Eindelijk andere mensen! En Quichuas die op alles wat je vraagt "Ja" antwoorden: "Is het normaal dat de apen ons aanvallen" "Si" "Maar dit is toch nog nooit eerder gebeurd?" "Si", ... Uiteindelijk hebben zij voor Marie-Line naar de grote baas van het centrum gebeld en die is ons komen ophalen met de kano. De emergency canoe trouwens, want alle kanos werden onderhouden op dat moment- onze pech kon niet op... Terwijl we wachtten op onze ride terug naar AmaZOOnico, gingen Marie-Line en ik haar arm bekijken, pfff, 3 plekken die duidelijk bloedden en nog verschillende schrammen. De beet in haar elleboog was echt wel diep, je kon het niet goed zien, maar 't was een gat van minstens een cm diep... Terug in AmaZOOnico moesten we echt wel weer effe bijkomen, hoor, gelukkig wisten ze goed raad met Marie-Line's wonden. Onze leisurely afdaling van de rivier is natuurlijk wel in het water gevallen, we hebben de rest van de dag alleen nog maar in de hangmat gehangen en vroeg gaan slapen. De volgende dag was het alweer tijd voor ons om terug richting Quito te trekken! Marie-Line ging 's middags nog mee naar Tena, om de nacht nog eens in een hostel in een echte stad te spenderen, ze had de volgende dag vrij. Wij kwamen 's avonds rond 23uur aan in Quito, waar we incheckten in ons hostel en superblij waren om in een echte kamer in een echt huis te slapen!! De volgende dag trokken we naar Mitad del Mundo- oftewel het midden van de wereld oftewel de evenaar- of toch het punt waarvan wetenschappers in de 18de eeuw dachten dat de evenaar was en ze een heel monument en een ministadje rond gebouwd hebben. Ondertussen weten we wel beter, de evenaar ligt ongeveer 240 meter van Mitad del Mundo... Maar dat doet niets af aan de magische sfeer van deze attractie! Een supergroot monument, een bord met "Latitude 0 0 0" en een gele lijn die de evenaar moet voorstellen. Grappig! Eventjes waren we dus weer op jullie helft van de wereld en we hebben er geluncht op het noordelijk halfrond. Wel leuk om gezien te hebben!

De eerste bus richting Quito die bij de uitgang passeerde, ging naar het historisch centrum. Hier waren we nog niet geweest, dus dat leek ons een leuke rest van de namiddag! Colonial Quito is echt mooi! Indrukwekkende kerken, leuke plazas, gezellige wandelstraatjes, ... Echt de moeite. De koloniale steden in Ecuador zijn allemaal goed bewaard en gerestaureerd. De sfeer in de smalle straatjes is leuk, alles is mooi verlicht, ... Na het avondeten, toen het begon te schemeren, besloten we nog naar een bar/restaurant op een heuvel te wandelen om een decadente cocktail te drinken bij een decadent uitzicht. Jullie raden het al, om het mooie uitzicht te krijgen, moet je klimmen... Toen we 2 straten van de bar vandaan waren, kwamen we trappen tegen waar we omhoog moesten, twee treden hoog, begon er boven me een hond heel erg luid en vals te blaffen en na de aap-aanval durfde ik niet meer verder! Een taxi dan maar. Makkelijker gezegd dan gedaan, we stonden in een rustige straat waar weinig verkeer passeerde. Er was wel een winkeltje beneden aan de trappen en na een geruststellend praatje met de winkeldame, besloten we het er toch maar op te wagen. Man, op elk balkon stonden honden te blaffen en klaar om naar beneden te springen. Het eerste balkon was twee hoog, dus toen geloofde ik nog wel dat de hond niet zou springen, het tweede was nog maar 1 hoog, dus daar was ik al niet meer zo zeker van... De kerel die voor ons de trappen opwandelde, een local, dacht ik, begon opeens te lopen en toen zag ik het helemaal niet meer zitten! Pffff, na enkele minuten van doodsangsten waren we dan eindelijk boven. Dachten we... Achter een donker hoekje bleek nog een tweede trap te schuilen, pfff. Donker ondertussen, maar geen blaffende honden meer, gelukkig! Ik durfde al eens achterom te kijken en het uitzicht was het echt wel waard!! En de cocktail ook, njam! We hielden het maar bij eentje, want we moesten de volgende dag vroeg uit de veren voor onze vlucht naar de Galapagos eilanden te halen!!

Dat was waar ik dit uber-lange verhaal begon... Guess what, ondertussen ben ik alweer twee bestemmingen verder, en gaan we dus gewoon door!

In de loop van de voormiddag kwamen we aan op Baltra, het luchthaveneilandje bij het Main Islad (Santa Cruz) van de Galapagos. De landing was redelijk spectaculair... En misselijkmakend... Bij het aanvliegen zagen we het eilandje al liggen en het is echt redelijk klein. Toen we al grond onder ons zagen, bleek dat we nog een paar bochten moesten maken om perfect voor de landingsbaan uit te komen, van de bochten waardoor je alleen maar grond uit het raampje ziet. En dat met een boeiing 737 (of zo, een groot vliegtuig alleszins)... De piloot had het gelukkig al vaker daar geland! Er moest nog 1 iemand van onze groep aankomen met een vlucht die een half uurtje later zou arriveren, dus we hadden eventjes de tijd om langs de souvenirshops te wandelen en een Galapagos stempel in ons paspoort te laten zetten! Toen de groep compleet was, nam Enrique, onze gids ons met de bus mee naar het haventje, waar onze boot, de Encantada, op ons lag te wachten. Ook de zeeleeuwen lagen hier al te wachten- super!! Kristalhelder water, supergrote en superkleine vissen, ... Geweldig! Op de boot werden we eerst onze kajuit toegewezen, onze kleinste kamer van de reis- 2m x 2m, badkamer inbegrepen- en daarna was het tijd voor lunch, het eten op de boot was echt superlekker!! De eerste dag vaarden we enkele uren, waardoor we tijd hadden om een siesta te doen, tot aan Black Turtle Cove, waar we een tochtje met de Zodiac gingen doen. Black Turtle Cove is een mangrove gebied waar zeeschildpadden paren. Helaas voor ons was het hoogtij, waardoor we maar een paar reuzezeeschildpadden van dichtbij gezien hebben. We zagen er ook roggen opspringen uit het water, blue footed boobies op de rotsen aan de kust en onze eerste pelikanen en veel andere vogels natuurlijk. Als eerste wildlife experience kon dit tellen!! Terug op de Encantada was het avondeten klaar. Na het avondeten vaarden we steeds uit, de grootste afstanden werden 's nachts afgelegd, tegen 3 of 4uur kwamen we dan meestal aan bij het volgende eiland. Gelukkig lagen we meestal voor anker tijdens de maaltijden, want onderin de boot werd ik redelijk misselijk als we vaarden, dus gingen we na het eten eigenlijk altijd bijna onmiddellijk slapen, we moesten er 's ochtends ook vroeg uit om ten volle van de natuur te kunnen genieten! De tweede dag deden we twee eilanden aan en gingen we ook twee keer snorkelen. Wildlife dat we die dag zagen was o.a. een reuze iguaan, veel vogels, zeeleeuwen, pinguins, krabben, een zeeschildpad, een galapagoshaai, roggen en veel kleurrijke vissen- ongelofelijk! Die avond moesten we ver varen, we trokken naar 1 van de meest noordelijk gelegen eilanden aan de andere kant van de evenaar, Genovesa. 's Ochtends bleek dat er nog maar 1 andere boot lag en de toeristen van deze cruise hebben we niet eens gezien... 's ochtends hebben we er een wandeling vanaf het strand gemaakt en zagen we Nazca boobies, redfooted boobies, nog veel andere vogels en natuurlijk weer zeeleeuwen. Daarna zijn we vanaf het strand gaan snorkelen, maar de zichtbaarheid was niet zo goed... Een paar mensen van onze groep zagen een hammerhead shark, maar wij hebben deze helaas gemist. We zagen natuurlijk wel veel kleurrijke vissen en zeeanemonen e.d. In de namiddag gingen we nog snorkelen vanaf de zodiac en zagen we nog zeeleeuwen, zeeschildpadden en veel vissen. Daarna maakten we nog een wandeling over een ander deel van het eiland waar echt duizenden vogels zaten en waar we ook nachtuilen gezien hebben die redelijk vroeg op waren -rond 17u of zo. Die avond aten we al vroeg omdat we maar tot 18u voor anker mochten liggen bij Genovesa. Na het avondeten was het dus nog licht buiten en konden we nog even op het dek zitten nadat we uitvaarden. Na de zonsondergang -niet zo spectaculair- kreeg de oceaan uiteindelijk dezelfde kleur dan de lucht en waren er superveel sterren te zien! De volgende dag was helaas al onze laatste dag... 's Ochtends waren we bij South Plaza, een heel klein eilandje, waar we voor het ontbijt een ochtendwandeling maakten, hier zagen we zowel landleguanen als zeeleguanen en een paar hybrides, soms vinden mannetjes en vrouwtjes niet iemand van dezelfde soort... En weer veel vogels, zeeleeuwen en krabben uiteraard. Daarna vaarden we naar Puerto Ayora, de grootste stad op de Galapagos eilanden waar we voor de laatste keer voor anker zouden liggen...'s Ochtends gingen we naar het Charles Darwin research station, waar enkele reuze landschildpadden zitten in het bezoekerscentrum die niet meer terug in het wild kunnen overleven en waar we baby reuze landschildpadden uit het fokprogramma konden zien, zo schattig!! Echt superklein! Er was een kooi met kleintjes die pas in januari 2011 geboren waren, ze waren echt maar 3 cm groot of zo. Als ze ongeveer 3 jaar oud zijn en minstens 20 cm groot worden ze weer vrijgelaten op het eiland waar ze thuishoren. Na de lunch zouden we onze laatste uitstap doen, naar Tortuga bay beach, een strand op meer dan een uur wandelen van Puerto Ayora. Maar het was echt superwarm, dus niemand zag het zitten om zo ver te wandelen... Volgens de gids konden we voor 10 dollar per persoon ook een boot heen en terug nemen, maar de boot driver dacht daar anders over en wilde 20 dollar per persoon... Pfff! Enrique kwam gelukkig met een alternatief plan en wilde ons meenemen naar de highlands van Santa Cruz. De meeste mensen in onze groep wilden gewoon naar het strand en gingen dan maar naar het strand bij de stad, maar William en ik wilden nog het meeste halen uit onze laatste dag op het eiland, dus namen we samen met Enrique een taxi naar de highlands, ongeveer 500 m boven de zeespiegel en een half uurtje rijden van Puerto Ayora. We gingen eerst naar een gebied met enkele kleine vijvertjes, waarvan het geweten is dat er steeds veel reuze landschildpadden in de buurt leven. Echt super! We konden er zo veel zien en konden zo dichtbij komen. Het was ook paarseizoen, we zagen ook enkele koppeltjes baby'tjes maken. Of tenminste eitjes. Want de baby'tjes weten nooit wie hun ouders zijn, de moeder begraaft het ei om het te beschermen tegen dieren die het ei willen opeten, dus het schildpadje komt helemaal alleen uit en de moeder komt er niet voor terug. Op de weg terug naar de stad, liepen we nog door een lavatunnel, een tunnel die gevormd is bij een vulkanische uitbarsting, waar ontzettend veel lucht gevangen zat onder lava die na het stollen de tunnels gevormd heeft. En toen was het helaas tijd om terug naar de stad te gaan, afscheid te nemen van onze gids en in te checken in onze veel te dure hotelkamer (gelukkig inbegrepen in de prijs van de cruis)... Jammer! De volgende ochtend werden we al om 8uur opgehaald om terug naar de luchthaven te gaan en weer naar het vaste land te vliegen... Leuke anekdote- we kregen een upgrade naar business class! Toen we incheckten, bleek dat we geen twee stoelen naast elkaar hadden, we kregen 16C en 16D, waar dus het gangpad tussen zit, ik vroeg in mijn beste Spaans of we twee stoelen naast elkaar konden krijgen en toen kregen we 2D en 2K, we keken de man bij de ckeck-in vragend aan, maar hij verzekerde ons dat dit stoelen naast elkaar waren. Toen we in het vliegtuig instapten, zagen we dat we twee luxestoelen naast elkaar gekregen hadden! Nice! Het eten was helaas wel niet beter dan op de heenvlucht... Maar de been- en armruimte maakte veel goed. We kwamen in de namiddag aan in Quito, checkten in in ons ondertussen vertrouwde hostel en gingen een hapje eten- seafood, njam! Tijdens het eten vielen al onze plannen voor de rest van de dag in het water- letterlijk, het stortregende! Damn, dat voor onze laatste avond... Het restaurant waar we zaten was maar 4 blokken van ons hostel, maar het regende zo erg dat we liever een taxi namen, die natuurlijk allemaal volzaten, aaargh! 5 minuten later kwamen we compleet doorweekt bij het hostel... Een filmpje op bed dan maar, niet spectaculair voor onze laatste avond samen, maar het gaf ons wel genoeg tijd om onze tassen te herorganiseren. En we waren op tijd wakker voor het uitgebreide ontbijt! Na het ontbijt hebben we Ecuador's meest indrukwekkende museum nog bezocht, kwestie van wat cultuur op te snuiven na al de natuur van de voorbije dagen en toen was het tijd om terug richting hostel te gaan, spullen op te halen en William af te gaan zetten aan de luchthaven... Time flies!

Ik zou vanuit Quito naar Otavalo trekken, waar op zaterdag de grootste markt van Zuid-Amerika is. Ik nam een taxi naar het busstation, die eikel wou me voor 70 dollar (!?) ook wel naar Otavalo brengen en toen ik bleef volhouden dat ik de bus wel zou nemen omdat ik er de tijd voor had en het niet erg vond, dropte hij me aan het verkeerde busstation, aargh! Quito heeft minstens 4 grote busstations: Quitumbe in het zuiden, dat is makkelijk, daar komen alle bussen vanuit het zuiden aan. In het noorden is er La Ofelia, Carcelen en Calderon, ik moest naar Carcelen, maar de taxichauffeur heeft me bij La Ofelia afgezet... Het ergste was dan nog dat ik wist dat dat niet klopte, we waren al bij La Ofelia geweest toen we naar Mitad del Mundo gingen, dus ik herkende het. Maar de chauffeur bleef volhouden dat de achterkant Carcelen was en omdat ik geen scene wou maken en doorhad dat hij me toch niet verder zou brengen ben ik maar uitgestapt... Pffff, dan maar een bus genomen naar het juiste busstation. In Otavalo vond ik gelukkig al snel een leuk hostel met een binnenpleintje met open haard, hangmatten, een relaxded restaurantje, ... Vrijdagavond heb ik het rustig aan gedaan, kwestie van zaterdag vroeg op te kunnen om naar de dierenmarkt te kunnen gaan. Jep, een markt waar (bijna) alleen dieren verkocht worden. Man man, GAIA zou er eens een kijkje moeten gaan nemen... Je kon er ook echt alles kopen van kuikens, over kippen en cavia's naar llama's en varkens. En het was er een drukte van jewelste! Bij het begin vond ik het een beetje eng, zoveel volk en zoveel dieren bij elkaar (na de avonturen van de voorbije weken wel terecht), maar het was de moeite. Cavia's en biggen worden na aankoop in een rijstzak geduwd, varkens en stieren worden aan de leiband meegenomen. Wel leuk om te zien, maar niet bepaald diervriendelijk, de dieren worden geschopt om vooruit te komen of juist om stil te blijven staan, en in een zak geduwd worden met 3 van je vriendjes is ook niet bepaald leuk... Toen ik het zo allemaal wel gezien had, trok ik naar de Plaza de Ponchos en de straten errond, waar de grootste souvenirmarkt is. Ik had een aantal dingen in mijn hoofd die ik wou kopen, maar de meeste stalletjes verkochten hetzelfde en dus heb ik niet echt gevonden wat ik zocht. Jammer. In de namiddag heb ik een taxi genomen naar Parque Condor, de grappigste taxichauffeur van deze reis! Geen tanden meer, dus totaal onverstaanbaar, maar superlief. Toen hij me afzette kreeg ik zelfs een kus op de wang... En kende ik zijn hele familie... Geweldig! Parque Condor is een vogelpark waar vogels terechtkomen die in het wild niet meer kunnen overleven omdat ze te lang huisdier geweest zijn of mishandeld zijn of... Ik heb er voor het eerst een condor zien vliegen! Vooral de wandeling terug naar het stadje was de moeite, vulkanen, een meertje, glooiende landschappen, ... Het zaterdagavond entertainment voor Otavaleños is naar de arena gaan om hanengevechten te volgen! Grappig, mijn dag was toch al niet zo diervriendelijk begonnen, dus dit kon er nog wel bij... Maar vooral de crowd was geweldig om te zien, hoe iedereen er zo in opgaat! Er wordt ook best veel geld op vergokt... En de eigenaars van de hanen die bij in de ring staan, zo fascinerend.

Gelukkig nieuwjaar!

2011-01-07T22:31:09+01:00

En misschien ineens vrolijk pasen? 't Is precies alweer eventjes geleden dat ik hier nog iets gepost heb... In een notedop: alles is goed hier!

We zijn ondertussen in Lima, maar maken ons klaar om op een nachtbus naar Huaraz te stappen, weer de bergen in, bye bye warmte, zand en zeelucht...

We zijn dus met kerstavond veilig en wel in Cusco aangekomen, hebben de briefing voor het Incatrail gekregen en geregeld dat we met z'n drieen in dezelfde groep zaten! De twee andere dagen in Cusco heb ik ziek in mijn bed gelegen... Ik had toch een serieuze keelontsteking en verkoudheid te pakken en vreesde het ergste voor het Incatrail. Een emergency clinic in Peru heb ik ondertussen toch ook langs binnen gezien, vreemd. Je moet er eerst al betalen voor je een dokter te zien krijgt en die spreekt dan nog geen woord Engels ook. Het bleek dan ook moeite voor niks te zijn, want het enige dat ze mij gaf was paracetamol...

Enfin, twee dagen later ben ik dan toch maar mee op het Incatrail vertrokken en het was toch de moeite waard! Prachtige uitzichten, superlekker eten, tenten die niet dichtritsen, ... een beetje wandelen tussendoor en veel hoesten en snotteren. Een beetje regen en uiteindelijk Macchu Picchu! Wow! We hadden redelijk wat geluk gehad met het regenseizoen, de drie eerste dagen van het trail, maar de laatste dag werden we wakker om 3uur en regende het echt pijpestelen! Pannenkoeken op een dergelijk onmenselijk uur smaken toch niet zo lekker... 't Was dan nog maar drie uur stappen tot aan de Sun Gate en daar zagen we dan eindelijk alleen mist. Pfff. Mist en regen! Mijn sokken waren ook doornat en ik kreeg het langzaamaan koud. Maar uiteindelijk kregen we op de weg naar beneden toch een eerste glimp van Macchu Picchu te zien! En het wow-moment kwam enkele uren later, toen het ophield met regenen en de wolken langzaamaan verdwenen. Echt sjiek! We hadden nog een paar uurtjes vrij in de grootste Inca site ter wereld en het was geweldig! Achter elke hoek schuilt iets nieuw en het uitzicht vanop een heuvel is geweldig! Ik zou er wel een hele dag op mijn buik in het gras kunnen liggen en nog niet alles gezien hebben! Echt schitterend!

Helaas, helaas, hadden we met de groep afgesproken om nog een laatste keer samen te lunchen en omdat er watjes bij waren die het na de tour al heel erg koud hadden en niet van plan waren om nog langer in Macchu Pichhu te blijven ronddwalen (weird... Then why fly all the way to Peru and hike for 4 days to get to the lost Inca City?), kwam het moment om naar Aguas Calientes af te zakken al veel te snel... Na de lunch hebben we onszelf dan verwend met een tripje naar de -de Spaanssprekenden onder jullie raden het al- hotsprings. Hmmmm! Welverdiend! En beter dan een slechte douche op de laatste campsite! En na een lekkere Coca Sour en nachos met guacamole waren we dan klaar om op de trein terug naar Cusco te stappen...

Terug in Cusco kon ik gelukkig wel een beetje meer van de stad genieten, mijn verkoudheid begon eindelijk te minderen! 't is een leuk stadje, alleen echt wel uber-toeristisch en dus ook duur. 't Was de moeite, maar 's avonds vertrokken we met de nachtbus naar Nazcz, waar ons weer nieuwe avonturen te wachten stonden!

Na het inchecken in het hostel in Nazca, gingen we niet zoals onze gewoonte was op zoek naar een leuk restaurantje, want vanochtend zouden we naar de luchthaven (hu-hum) van Nazca trekken om met een CESSNA een vlucht over de beroemde Nazca lines te maken. Foto's hiervan zullen jullie helaas niet op mijn fotostream terugvinden, ik heb er geen gemaakt. Maar google het eens en je weet evenveel dan ik; kortom men weet er niets over. Maar het is de moeite om eens gezien te hebben, de Nazca lines bestaan uit allemaal figuren die op de 1 of andere manier op grote, zeer precieze schaal in de woestijn gemaakt zijn. Je snapt het dus al, die vliegtuigjes zorgen er eerst voor dat de passagiers langs links een mooi zicht krijgen en daarna de passagiers langs rechts... Ik had die dag nog niks gegeten, maar het was de eerste keer deze reis dat ik moest overgeven! Pffff! Zweten, misselijk, en gal en water uit mijn maag, niet leuk... Liesbeth en William hadden er gelukkig iets minder last van, dus ik krijg nog wel foto's te pakken als ik terug in België ben!

En 's avonds was het oudjaar!! We hadden in Cusco nog een fles Peruviaanse schuimwijn gekocht. Lotte en Leen, een Nederlands koppel dat ik al in Sucre, Bolvia en in Arequipa had ontmoet, waren ook in Nazca voor nieuwjaar, dus 's avonds zijn we met z'n allen lekkere vis gaan eten, een goeie cocktail gaan drinken en daarna terug naar het hostel getrokken om op het rooftop terrace wat te babbelen, drinken en een spelletje te spelen in afwachting van nieuwjaar. Op een gegeven moment zijn we trouwens gewoon op goed geluk beginnen aftellen, er werd al sinds half twaalf vuurwerk afgestoken en geen van onze horloges gaven dezelfde tijd aan! Maar het uitzicht van het dak was leuk, 360 graden rond ons werd er vuurwerk afgestoken, de sfeer was goed en de schuimwijn ontzettend slecht! Laat hebben we het niet gemaakt, reizen is vermoeiend en tegen half twee lagen we alweer in ons bed...

Gelukkig maar, want de volgende dag hadden we weer een tour geboekt, een sandbuggy tour van de omgeving (aquaduct, pyramides, graven vernield door grafrovers en de wereld's hoogste sand dunes!), het was de moeite!! ... tot de gids, Eduardo, zoveel lucht uit de banden gelaten had om meer grip op het zand te krijgen, dat de band van de velg dreigde te rollen... Met de moed der wanhoop hebben we nog geprobeerd om lucht uit het reservewiel in de achterste band over te hevelen, maar het werkte niet... Plan B was dan toch maar het reservewiel (ongeveer half zo dik dan de andere wielen, een thuisbrengertje dus) erop te leggen; bovenop een enorme zandduin, niet om mee te lachen! Uiteindelijk heeft de Eduardo ons dan te voet richting een andere buggy gestuurd, duin op, duin af. En wij elke keer maar hopen dat de andere buggy nog niet weg zou zijn... Toen we er eindelijk waren, bleek dat de andere buggy vol zat en we niet terug mee naar de stad konden met hen. Plan D was dat Eduardo de duin afgerold was (jaja, met buggy en al) met het reservewiel en beneden de wielen weer vervangen had en aan de andere buggy lucht (uit hun reservewiel) vroeg. Maar er leek toch een gaatje in de band te zitten en het reservewiel ging er alweer op... Ongeveer honderd meter verder, ging Eduardo dan toch het reservewiel nog maar eens bekijken en ja, je raadt het al, dit was zo plat als een vijg!! Eduardo en Felipe, de gids van de andere buggy hebben dan nog even bekeken of we 1 van zijn reservewielen konden gebruiken, maar die hadden 6 bouten en die van ons maar 4. Dikke pech dus. Plan E dan maar. Plat reservewiel linksvoor leggen en goede linkervoor band rechtsachter leggen. En de toeristen in het midden van de woestijn achterlaten omdat je zo geen passagiers kan meenemen. Met dit laatste waren we het toch niet zo eens, behalve in het hostel (waar ze ons nog niet zouden missen) wist er immers niemand waar we waren, wat als Eduardo een ongeluk kreeg?? Plan F dan... Liesbeth mocht toch met hem mee, William en ik zouden al richting het volgende dorp beginnen wandelen, hier zou Eduardo alle banden oppompen en dan konden we weer met z'n allen richting Nazca. Zo gezegd, zo gedaan. Al begon ons water wel op te raken, hadden we geen idee over de levernsduur van de batterijen van Eduardo's zaklamp, hadden we geen trui of zo bij ('t is immers 35 tot 40 graden in de woestijn - overdag)) en hadden we geen idee over welke dieren er rond Nazca leven! Pfew, ik was toch wel blij toen we na bijna een uur stappen eindelijk het geluid van een motor hoorden en uiteindelijk de lichten van de buggy om een bocht zagen verschijnen! Pfew!

Uiteindelijk is Eduardo als een gek terug naar Nazca gereden, het was toch wel handig om gordels te hebben, en waren we om 21uur terug in het hostel. Pfew!

Nog 1 kleine anekdote hierover: bij het uitchecken, wilden ze nog dat we de volle prijs voor de tour betaalden! Na wat telefonische onderhandelingen, allee ja, als je 't zo kunt noemen, we weigerden gewoon elke "geste" die ze deden, hebben we uiteindelijk nog de helft betaald... En zijn we vertrokken uit Nazca, genoeg gezien!

Om de reis naar Lima nog te onderbreken, hebben we een stop gemaakt in Huacachina, een dorpje, als je 't zo kan noemen, rond een laguna tussen de zandduinen. Het water zag van het meertje zag er redelijk troebel uit, maar het was zondag, dus het strand (of de woestijn) zat vol met Peruviaanse toeristen en mensen ploeterden vrolijk tussen de eenden, waterfietsen en roeibootjes! Helaas hadden wij geen bikini bij en moesten we door naar Lima, dus dit hebben we niet uitgeprobeerd...

Aan Lima hebben we trouwens maar een blitsbezoek gebracht, we zijn maar twee nachtjes gebleven, hebben een bezoek gebracht aan central Lima, met zo'n free tour en hebben verder wat rond de verschillende wijken van de stad gewandeld, bij Starbucks binnengesprongen, tot aan de oceaan gewandeld, naar de cimema geweest, .... Maar veel hadden we niet met Lima. En Liesbeth zag een extra nacht hier ook niet zitten, dus zijn we -toen ik deze blog begon te schrijven- met de nachtbus naar Huaraz gegaan. Ondertussen zijn we twee dagen verder en zitten William en ik alweer op een nachtbus te wachten, richting Trujillo deze keer, Liesbeth hebben we achtergelaten :-) Nee grapje, zij is vanochtend voor dag en dauw uit onze kamer geslopen omdat ze om 6uur werd opgepikt voor de Santa Cruz trek. 4 dagen door de Cordillera Blanca, met geweldige uitzichten, mooie meertjes, besneeuwde toppen en meer van dat moois! Maar wij hebben dit toch maar overgeslagen, hebben gisteren een tour langs een laguna en door de sneeuw gedaan naar de Chavin ruines, het was wel enorm grappig om de Peruviaanse toeristen uit Lima en omstreken te zien die nog nooit sneeuw hadden gezien! Echt super, ze waren helemaal verbaasd als ze het aanraakten, probeerden het in lege flesjes cola te doen om mee te nemen en konden niet genoeg foto's nemen! Grappig! En vandaag zijn we gaan rotsklimmen! Vermoeiend, sporten op 3000 meter hoogte, maar de uitzichten waren het ongelofelijk waard! Allee ja, toen we uiteindelijk aan de rotsen geraakten... Eerst reed onze taxi vast in een roadblock en moesten we dus het laatste stuk wandelen en dan moesten we nog een rivier oversteken. Helaas had het heel de nacht geregend (en hoger ook gesneeuwd) en was het kabbelende beekje van anders uitgegroeid tot een serieus uit de kluiten gewassen rivier, pffff! Freddy, onze gids, die sprong behendig van steen naar steen, maar dat was toch niet echt aan ons besteed... Het heeft even geduurd, maar met behulp van een plank en een metalen stok ben ik toch aan de overkant geraakt. 't Was geen hele dag, maar hoe vaak in mijn leven ga ik nog klimmen in de Andes? 't Was absoluut de moeite waard! Zelfs al konden we lang niet nadoen wat Freddy voordeed, we hebben er toch van genoten en ik ben echt doodop nu, dus hoop seffens in de bus goed te kunnen slapen!

Van de drukte en chaos in La Paz, naar de rust en stilte op Isla Del Sol, naar Peru!

2010-12-23T23:25:56+01:00

Hier ben ik weer, terug van weggeweest... Virtueel dan toch, want ik kom voor 't eerst nog niet terug naar België, hoor!

La Paz was een beetje een vreemde stad, niet wat ik ervan verwacht had. Het is de grootste stad van Bolivia, maar op het chaotische verkeer na (er zijn echt overal auto's, als je wil oversteken, moet je gewoon lopen), voelt La Paz niet echt aan als een grote stad. Er is ook niet echt een historisch centrum, het is een redelijke jonge stad. Ik was wel blij om weer terug naar de markt te kunnen gaan voor verse jugos con leche, njam njam!

Na drie dagen heb ik La Paz dan maar weer achter me gelaten en de bus genomen naar Copacabana. Ook hier valt niet veel te beleven, al doet de naam anders vermoeden, dus heb ik redelijk snel een boot genomen naar Isla Del Sol. Hier aangekomen, moet je eerst de Inca staircase op om in het dorpje te geraken, man man, wat een klim! En dat met al mijn spullen! En op 4000 meter hoogte. Pfew. Maar het was het meer dan waard, hoor! Het uitzicht was absoluut fantastisch!! Mijn hostel was iets verder zuidelijk en iets hoger gelegen dan de rest van het dorpje, dus vanuit mijn slaapkamerraam keek ik uit over het dorp, dan Lake Titicaca en daarachter de met sneeuw bedekte bergtoppen van de Andes, wow! Echt super! 's Avonds bij een mate de coca de zonsondergang bekijken was echt geweldig! Het nadeel van reizen buiten het hoogseizoen werd hier ook wel pijnlijk duidelijk, de meeste restaurants hebben geen eten... De eerste avond ben ik dan maar zonder eten naar bed gegaan omdat het ondertussen al zo goed als donker was en ik geen zaklamp bij had... 's Morgens ben ik dan toch maar met volle moed aan de hike richting het noorden van het eiland vertrokken, zo'n 12km of 3uur stappen en ook de uitzichten op deze wandeling, die langs de hoogste punten van het eiland liep, waren echt adembenemend mooi! Omdat een beetje luiheid toch toegelaten is, heb ik hierna de boot maar terug naar het zuiden genomen, wat ik me weer serieus beklaagde toen ik de trappen richting het dorp zag, maar ja, niks aan te doen! 's Avonds had ik samen met enkele andere reizigers dan toch nog een leuk restaurant met lekkere forel (en adembenemend uitzicht op de zonsondergang) gevonden. Mijn laatste dag in Bolivia ben ik dan naar het meest zuidelijke punt van Isla Del Sol gewandeld en onderweg heb ik nog een Inca ruïne bezocht. En toen was het helaas tijd om de bus richting Peru te nemen...

De grens was trouwens wel een belevenis op zich: in Bolivia moesten we uit de bus uitstappen, maar we mochten onze bagage laten liggen, we moesten dan met ons paspoort naar Migracion, waar we een exit stempel voor Bolivia kregen en dan moesten we te voet de grens over. Langs de straat stonden allemaal stalletjes waar je nog wat eten, drinken en souvenirs kon kopen en waar je geld kon wisselen. Hierna kwamen we dus in Peru. Ook daar was een gebouwtje waarop Migracion geschreven was. Hier kregen we dan een entrance stamp voor Peru en dan konden we weer de bus op! Het vreemde van de zaak was dat enkele mensen de bus opstapten zonder bij Migracion Peru binnen te gaan en niemand controleerde dit!! Illegaal in Peru zijn is dus niet zo moeilijk... En er doen verschillende verhalen de ronde over reizigers die geen entrance stamp gekregen hebben en dan weer willen vertrekken, blijkbaar kan dit met wat Amerikaanse dollars allemaal opgelost worden ;-) Btw, ik heb geen exit stamp van de VS... Voor 't zelfde geld denken ze daar dat ik nog steeds ergens in hun land vertoef....

Anyway, uiteindelijk kwam ik hier om 5uur 's ochtends aan in het hostel in Arequipa waar Liesbeth toen al een dagje langer was. We zijn hier dan 1 dag gebleven, beetje sightseeing gedaan en een 3daagse trekking van de Colca Canyon geboekt, waarvoor ze ons de dag erna al om 3uur kwamen oppikken, pfew! Condors hebben we er helaas niet gezien, maar de natuur was alweer prachtig, de uitzichten waren echt schitterend! We sliepen daar dan twee nachten in dorpjes beneden in de canyon, de tweede nacht in een oase. Alle lodges hadden daar dus zwembaden, hangmatten en het onze had ook nog een volleybalveldje. Wel relaxed na een voormiddag stappen! De derde dag moesten we helaas weer uit de canyon... Om 4u30 opstaan en dan op nuchtere maag 3uur naar boven wandelen is niet echt aan te raden... Vind ik toch. Liesbeth vond het een eitje. Pas boven kregen we ontbijt, maar dat was dan uiteraard wel dubbel en dik verdiend! Het hielp natuurlijk ook niet dat ik alweer ziek aan het worden was, de maag-darm klachten zijn ondertussen aan het minderen, maar nu zit ik met een fikse verkoudheid en keelontsteking erbovenop, pffff! Niet leuk! Ik hoop dat het snel beter wordt, want de 26ste vertrekken we alweer voor 4 dagen stappen op het Inca Trail! Ondertussen drink ik dus liters mate de coca, hou ik me rustig (vandaag in Arequipa hebben we ook niet veel gedaan) en hoop ik op beterschap!

Gisteravond, toen we dachten rustig te kunnen douchen en daarna vroeg te gaan slapen, kregen we dan nog telefoon van de busmaatschappij dat onze bus naar Cusco geannuleerd was. Niet grappig! Aangezien kerst eraan komt en iedereen hier dus naar zijn familie wil, schieten de prijzen van bustickets de hoogte in en zijn de plaatsen zeer beperkt! Wij dus onze luie avond opgegeven en op zoek gegaan naar een nieuw, betaalbaar ticket. Uiteindelijk wel gelukt, we hebben de laatste twee slaapzetels in een bus kunnen scoren voor 20 euro per persoon, dus over een paar uurtjes trekken we richting Cusco!

Hasta la proxima!

Wow... De enige drie letters die de voorbije dagen kunnen beschrijven!

2010-12-13T23:50:39+01:00

Hello hello!

Zoals voorspeld, heb ik een tijdje geen internet gehad, maar ondertussen ben ik in La Paz, een echte stad, met toiletten met stromend water, douches, gsm ontvangst en draadloos internet. Heb ik die laptop toch niet voor niets meegenomen...

Eerder vandaag heb ik al foto's van de voorbije week geupload, 't waren er wel meer dan verwacht, I'm sorry.

Van Potosi ben ik vorige week naar Tupiza gegaan, helemaal in het Zuiden van Bolivia, bij de grens met Chile. 't Was daar minder hoog en ik voelde me weer helemaal beter. Jullie kunnen niet geloven hoe erg ik het gemist had om honger te hebben! En om echt van eten te kunnen genieten, ipv mezelf te forcefeeden... In het busstation kwam ik Sonja tegen, die mee op de mijntoer was en we besloten om het in Tupiza iets luxueuzer aan te pakken en een goede deal te sluiten met een hotel met zwembad!

Tupiza is echt een stadje van niks, we kwamen om 4uur aan, zijn dan nog wat gaan slapen en na het ontbijt de stad gaan verkennen- drie blokken oost, drie zuid, drie noord en je staat weer op dezelfde plek (ah nee, wacht, dat kan hier niet...), maar jullie snappen het wel! Na de middag zijn we dan wat gaan relaxen bij het zwembad en om 14u30 hadden we een paardrijtocht geboekt. Om 14u25 overtrok het jammer genoeg helemaal en toen ze ons om 14u35 kwamen halen, regende het pijpestelen... Onderweg naar de paarden begon het dan ook nog eens te hagelen (jep, hagel! 't is 25 graden, je waadt door een rivier waar normaal een straat ligt en er vallen hagelbollen van ongeveer een cm diameter uit de hemel... Regenseizoen is hier anders dan in Azie!). Anyway, een uurtje later was het weer voorbij en konden we toch nog aan onze paardrijtocht beginnen. Eens de stad uit, was de omgeving echt schitterend! Bolivia's wild west, is niet overdreven. De paarden wisten gelukkig de weg en wij moesten niet al te veel doen, recht blijven zitten en foto's maken was de boodschap.

De dag erna gingen Sonja en ik dan weer elk onze eigen weg, zij was en route to Chile en ik naar La Paz. Ik had ervoor gekozen om vanuit Tupiza de tour van het Zuidwesten van Bolivia te doen, omdat deze vier dagen duren (een dag langer dan vanuit Uyuni), in de andere richting de ronde doen en vooral omdat er veel minder mensen tot in Tupiza komen, dus er geen konvooien van tientallen jeeps per dag naar het Salar vertrekken. En toemaatje: de zonsopgang over de grootste zoutvlakte ter wereld!

Maar omdat ze geen dropoffs doen in Chile, gingen Sonja en ik weer onze eigen weg.

De tour was een absoluut succes! Echt supermooi! Flamingo's, actieve vulkanen, geysers, hotsprings, zoutvlaktes, laguna's, ... Wow! Ik ga hier niet beginnen met een beschrijving, daarvoor kan ik niet goed genoeg schrijven... Gelukkig kan ik net iets beter foto's maken (prachtig decor + goede camera = niet veel meer moeten kunnen), helaas niet in selecties van enkele foto's maken, maar check it out als je tijd hebt, zou ik zo zeggen!

Ik werd dan de laatste dag (gisteren) gedropt in Uyuni en kon gelukkig nog 1 van de laatste plaatsjes op de nachtbus naar La Paz bemachtigen. Uyuni is echt een gat, nog minder stad dan Tupiza, maar in de 6 blokken die het centrum vormen is elk huis een restaurant, hostel of touroperator, pffff.

Vanmorgen vroeg ben ik dan aangekomen in La Paz. De stad is niet echt mijn ding... Allemaal souvenirshops (met mooie dingen die ik nog niet kan kopen, want die ik niet tot februari wil meedragen), en niet echt een historisch centrum. Ik ben vandaag al wel het coca museum gaan bezoeken, klein maar fijn! En uiterst interessant!

Morgen blijf ik hier nog een dagje, maar daarna trek ik alweer door, denk ik. Richting Copacabana voor Lake Titicaca. Cochabamba ga ik skippen, 't is Bolivia's main market town en aangezien ik toch nog niets koop, tja. Blijkbaar is La Paz - Cochabamba de meest indrukwekkende vlucht in Zuid Amerika, maar Cochabamba ligt halfweg tussen La Paz en Santa Cruz, dus hierover kunnen jullie hieronder lezen :-)

Ik ben ondertussen wel geacclimatiseerd aan de hoogte, 4000 meter, 5000 meter, I don't care anymore. Gelukkig maar!

Coroico en de gevaarlijkste weg ter wereld (op de mountainbike) sla ik ook maar over, ik ben niet zo'n fan van mountainbiken en voor de jungle in Rurrenbaque is het regenseizoen al iets te lang bezig. Wat Bolivia betreft, ben ik dus bijna rond, bij Lake Titicaca steek ik de grens met Peru over en van 't weekend heb ik dan afgesproken met Liesbeth in Arequipa om een trekking van de Colca Canyon te doen, kwestie van me toch nog iets voor te kunnen bereiden op het Inca Trail...

Alright, that's it for now, ik ga nog een beetje de sfeer in La Paz opsnuiven!

Hasta la vista (in Peru waarschijnlijk, want op Isla Del Sol is geen stromend water en electriciteit- op een paar generators na, dus waarschijnlijk ook geen internet).

PS. Lieve collega's, ik denk hier vaak aan jullie, veel te vaak! En niet alleen als ik mijn travel towel gebruik of iets in mijn dagboek schrijf (waarvoor dank overigens), maar vooral als mijn buik alweer moeilijk doet... Veilig eten is hier zoveel moeilijker dan in Azie! Pffff, de laatste dag van de tour bijvoorbeeld, kregen we nog steeds kip voorgeschoteld, terwijl we al drie dagen niet in een dorp met electriciteit en/of winkeltjes geweest waren... Ik hoop op beterschap in Peru!

Live vanuit Potosi, met 4070 meter de hoogste stad ter wereld!

2010-12-06T22:15:04+01:00

Man, man, wat ben ik blij dat ik vorige week naar Santa Cruz vloog en niet naar La Paz. Ik voel mij hier echt redelijke miserabel (heel de dag misselijk, bijna niet kunnen eten, heel de nacht niet geslapen en ook al flauwgevallen). Ik heb vandaag ook nog niets gedaan, wou naar het munt- en zilver museum, maar dat is gesloten op maandag. Stom. En omdat ik me gisteren zo slecht voelde, durfde ik voor vandaag geen tour van de mijnen te boeken. Nu zit ik hier dus nog een dagje. Maar 't gaat al wel een beetje beter met me, heb toch een derde van een lekkere lunch opgegeten en niet heel de dag in bed gelegen. Morgen dus naar de mijnen en 's avonds de nachtbus op naar Tupiza (maar op 2950 meter), dus ik hoop dat het dan weer heel wat beter met mij zal gaan.

Excuses trouwens voor de lange stilte, internet is hier niet zo evident en ik wil mijn dagen liever niet slijten in een internet cafe...

Vorige week maandag ben ik er uiteindelijk na een hele dag zever in geslaagd om mijn ATM kaart terug te krijgen en vandaag heb ik het erop gewaagd om nog eens geld af te halen (durfde dat niet tijdens het weekend) en ik was aangenaam verbaasd om na het geld direct de kaart terug te krijgen!

Daarna ben ik dan van Santa Cruz naar Samaipata gegaan, waar ik door de regen alweer een hele dag verloren ben. De handvol reizigers die ik tegenkwam op het dorpsplein, besloten om ineens door te trekken naar Sucre, maar ik had ondertussen al een hotelletje en besloot de storm toch maar uit te zitten! Check de foto's, ik heb er geen spijt van gehad!! El Fuerte de Samaipata, een ruine (vind geen trema op een qwerty toetsenbord) uit de pre-Inca tijd was fenomenaal en de trip naar het Nationaal Park Amboro de dag erna evenzeer! Al kan je die Hollanders echt nergens ontlopen- zowel de tourgids als het koppel dat mee was kwamen uit Nederland, dus 't was de hele dag in 't Nederlands te doen... Al een chance dat dat accent mij niet zo hard opvalt ;-)

Daarna ben ik met de nachtbus naar Sucre gereisd, stom idee om die bus niet te reserveren... Ik dacht "Ik ben alleen, 1 plaatsje zullen ze nog wel hebben", niet dus... Tot 4uur 's nachts heb ik op de stoel naast de chauffeur gezeten, en geloof me vrij, dat is niet erg stabiel, ze hebben hier geen veiligheidsgordels, de muziek is vreselijk en het is er te licht om te slapen! Om 4 kwamen er dan eindelijk enkele plaatsen vrij, dus kreeg ik wel een uber-comfortabele stoel en heb ik nog 3 uurtjes tot Sucre kunnen slapen.

Sucre was overigens wel een relaxed stadje, leuk marktje, uber-lekkere en goedkope fruitslaatjes en fruitsapjes, en leuke roommates in een iets minder leuk hostel (de telefoon van een kamergenoot werd gestolen uit haar locker, notabene door de kerel die 's nachts de receptie bemant. Ze heeft hem uiteindelijk wel teruggekregen, maar toch.), dus toen zijn we maar met z'n allen vertrokken. Sucre is trouwens een UNESCO world heritage site (je weet wel, zo'n stad zoals Brugge die helemaal beschermd is), mensen worden dus ook verboden om hun huis zwart of blauw of whatever te verven...

Voila, that's it for now. Ondertussen heb ik al een buskaartje gekocht voor de bus naar Tupiza morgen (hoe zeggen ze dat ook weer? You learn from your mistakes...) en vandaaruit plan ik een vierdaagse trip door de Southwestern circuit, dus het zal waarschijnlijk wel een tijdje duren voor ik weer online ben.

Ah ja, nog een klein detail om jullie allemaal weer een beetje beter te doen voelen, het is hier niet warm. Ik heb gisteren voor 't eerst in mijn slaapzak geslapen. Overdag wordt het hier wel zo'n 15 tot 20 graden, maar eens de zon ondergaat, wordt het onmiddellijk koud door de hoogte hier... En gisteren in de bus heb ik een besneeuwde bergtop gezien!

27 graden, 65% vochtigheid, 29 uur onderweg, 3 vliegtuigen, 5 luchthavens en geen bankkaart...

2010-11-28T17:12:45+01:00

Alright. Ik ben in Santa Cruz. Tot zover het goede nieuws...

Ik ben ondertussen 36uur wakker, heb de voorbije 36uur (bijna) alleen van dat airline eten gegeten en 't is hier warm en vochtig. En ik kan mij precies niet herinneren hoe een douche voelt of tandpasta smaakt... Hmmm, het klinkt zo precies nog wel iets erger dan het allemaal is!

De laatste vlucht was wel echt de moeite; van La Paz naar Santa Cruz. Bij het landen in La Paz viel het mij vooral op hoe plat het er wel was... Voor de "highest captial in the world" dan toch! Plat en dor, alles was er bruin, ook de huisen in de buurt van de luchthaven waren allemaal bruin en allemaal laagbouw. Maar dan vloog ik dus verder naar Santa Cruz en waaw! De vlaktes op 1000den meter hoogte gingen opeens, zonder overgang, op in canyons en bergen! Echt sjiek! En nog hoger kwamen we dan voorbij de wolken. Wolkenpakken die naadloos overgaan in sneeuw op bergtoppen! Ik kijk er al naar uit! Hier in Santa Cruz is 't dan weer echt tropisch. Alles is veel groener, maar ook veel plakkeriger, ik ga hier alvast niet te lang blijven rondhangen. Allee ja, hopelijk. 't Hangt er een beetje vanaf wat ze morgen bij de bank gaan zeggen- mijn bankkaart is namelijk in de ATM van de luchthaven ingeslikt... Niet cool! Enfin, voorlopig heb ik nog wel wat cash geld en morgen zullen we wel zien wat ze bij de bank zeggen, he, als ze maar niet is onderschept, is 't allemaal nog te overzien!

En nu ga ik een doucheke pakken- checkin time has arrived!

Hasta la vista!